FIAT 128

Bij de introductie van de Fiat 128 in 1969 sprak deze saloon niet erg tot de verbeelding: rechthoekige vormgeving met een gewicht van 900 kg en een topsnelheid van niet meer dan 134 km per uur. Vergelijkbaar in ontwerp met de 124 en de 125, was de 128 eigenlijk de auto die de periode van voorwielaangedreven modellen voor Fiat inluidde. Dante Giacosa, de geestelijk vader van de originele Topolino uit 1936, was destijds de hoofdingenieur van Fiat en was al lange tijd een vurig voorstander van voorwielaandrijving.

Er werd daarnaast ook gerekend op sterkere en snellere 128-versies na de introductie van het eerste model met een 1.1 motor en dat er hoogst waarschijnlijk ook andere carrosserieën zouden komen ter aanvulling. Het was namelijk de 128 dat het model het stokje zou gaan overnemen van de oude 850 en tevens het einde van de chique 124 Coupé en Spider zou gaan betekenen.

Fiat 128

De 128 was leverbaar als twee- en vierdeurs sedan en als driedeurs stationcar in de vorm van de 128 Panorama. Vanaf 1971 kwam hier een tweedeurs sportcoupé bij met de naam 128 SL, in 1976 opgevolgd door de 128 3P Berlinetta. Een echte sportwagen met 128-techniek kwam er ook in de vorm van de Fiat X1/9.

Achterzijde van de 128

Na de presentatie van de 128-opvolger, de Fiat Ritmo, in 1978 bleef het model nog tot 1985 in productie in Italië. In totaal werden er ruim 3 miljoen exemplaren van de 128 gebouwd, inclusief wereldwijd onder licentie geproduceerde modellen. Van 1971 tot 1990 werd door Fiat Concord, een dochteronderneming van FIAT in Argentinië, een vijfdeurs stationcar 128 Rural gebouwd. Dit model was echter niet leverbaar in Europa. In Argentinië werd ook de vierdeurs sedan geproduceerd, die kreeg in 1983 een facelift en ging verder als de Super Europa. Het model schopte het ook nog tot auto van het jaar in 1970.

Interieur van de 128