Ferrari 410 / 400 Superamerica (1955–1964)

De Ferrari Superamerica werd ontwikkeld als een luxe en snelle gran turismo voor de Amerikaanse markt. “Superamerica” verwijst naar de combinatie van superieure prestaties en de doelmarkt (Amerika). Ferrari leverde elk exemplaar maatwerk, waarbij klanten invloed hadden op carrosserie en interieur. Amerikaanse klanten verlangden naar snelle, elegante gran turismo-auto’s die comfort combineerden met racetechniek.

Ferrari Superamerica uit 1956

Geschiedenis en achtergrond

De 410 Superamerica was de opvolger van het 375 America-model en werd gepresenteerd aan het publiek als een rijdend chassis op de 1955 Paris Salon, daarna als complete auto op de Brussels Salon begin 1956.

De Superamerica-serie was Ferrari’s absolute topmodel — duurder, groter en exclusiever dan alles wat Maranello produceerde. Waar de America-modellen de rijke koper aanspraken, richtte de Superamerica zich op de allerrijksten: industriëlen, olie-magnaten, Europese adel en Amerikaans kapitaal. Dit was een auto voor de jet-set — John F. Kennedy, Aga Khan, Gianni Agnelli en Nelson Rockefeller behoorden tot de eigenaren.

De 400 Superamerica-serie was dit de eerste keer dat Ferrari bij een productiewegauto afweek van het pad van het modeltypennummer dat het geslagvolume van één cilinder aangeeft. De ‘400’-aanduiding verwees naar hun totale kubieke inhoud van vier liter. Een breuk met Ferrari’s traditie die aantoonde hoe bijzonder dit model was.

Design en interieur

Een ultra-zeldzame, extreem dure, zeer snelle auto, de Superamerica had een lage grilleopening en overdekte koplampen. Met een lang aflopend achterdek gecombineerd met de dubbele kromming van de voorruit en achterruit had de auto een strakke, gespierde uitstraling in overeenstemming met zijn prestatiemogelijkheden.

Alle auto’s waren deskundig vervaardigd door Pininfarina en aangeboden in verschillende versies zoals spider, cabriolet en aerodynamische coupé. De befaamde eenmalige Superfast-modellen — II, III en IV — waren ook onderdeel van deze uitzonderlijke lineup.

De Superamerica was volledig gebouwd naar de specificaties van het individu. Een volledig Europees concept was het voertuig een soort luxeitem dat slechts weinigen zich konden veroorloven. Dienovereenkomstig zijn geen twee Ferrari 400 Superamerica-voertuigen ooit exact hetzelfde.

Op maat gemaakte carrosserie en interieur

Ferrari baseerde de Superamerica op de bestaande V12 GT-chassis, maar voegde daar een uniek cabriolet- of coupé-superleggera-karosserie aan toe. De carrosserie werd vaak in Italië op maat gemaakt door Pininfarina of Carrozzeria Touring, wat betekende dat geen enkele Superamerica exact hetzelfde was. Sommige exemplaren hadden zelfs een schuifdak of speciale retractable hardtops, een noviteit voor die tijd.

Modelvarianten

410 Superamerica Serie I (1955–1956):

De productierun van 29 eenheden (1955–1959) ontvouwde zich in drie fasen: Serie I (12 coupés, 1955–56), Serie II (7 coupés, 1956–57), Serie III (10 coupés/spyder, 1958–59). Wielbasis 2.800 mm, Lampredi 4,9-liter V12. Koetswerk voornamelijk door Pininfarina.

410 Superamerica Serie II (1956–1957):

Herziene carrosserie, 2.600 mm wielbasis. Zeven exemplaren met licht gewijzigd Pininfarina-koetswerk.

410 Superamerica Serie III (1958–1959):

Tien exemplaren inclusief enkele spyder-varianten. Laatste generatie met Lampredi-motor.

400 Superamerica Serie I — korte wielbasis (1960–1962):

Het eerste 400 Superamerica-exemplaar verscheen op de 1959 Salon de Torino als Coupé Speciale voor Fiat-baas Gianni Agnelli. Dit werd gevolgd door drie cabriolets vergelijkbaar in stijl met de 410 Serie III met open koplampen. Wielbasis 2.420 mm. Colombo V12 4,0 liter.

400 Superamerica Serie II — lange wielbasis (1962–1964):

Alle auto’s op twee na waren ontworpen door Pininfarina, en de meerderheid was in coupé-vorm. Verlengde wielbasis van 2.600 mm voor meer ruimte achterin.

Superfast-modellen (eenmalig):

Op de Turin Motor Show van november 1960 presenteerde Pininfarina de nieuwste iteratie van hun Superfast-thema. Gebouwd op chassis 2207 SA volgde de verbluffende Superfast II het origineel dat was tentoongesteld op de Paris Motor Show in 1956. In totaal vier Superfast-conceptversies — Superfast I t/m IV — elk op Superamerica-chassis.

Ferrari Superamerica uit 1956

Op technisch vlak was de Superamerica een toonbeeld van Ferrari’s race-erfgoed: krachtige V12-motoren van 4,9 tot 5,3 liter, handgeschakelde transmissies en een lichtgewicht chassis. De auto kon indrukwekkende snelheden bereiken van bijna 280 km/u, waardoor het een van de snelste gran turismo-auto’s van zijn tijd was.

Terwijl eerdere America en Superamerica Ferrari’s de Grand Prix-afkomstige Lampredi-ontworpen V12 hadden gebruikt, gebruikte dit laatste model een versie van de beroemde Colombo-eenheid met een speciaal motorblok dat hem in staat stelde te worden uitgebord tot vier liter inhoud.

Concurrenten

De Superamerica had in zijn absolute topsegment geen directe concurrenten — hij was bewust ontworpen om onvergelijkbaar te zijn. Zijn dichtstbijzijnde rivalen waren:

• Rolls-Royce Silver Cloud
• Bentley S-serie
• Maserati 5000 GT (later, vergelijkbaar exclusief)
• Mercedes-Benz 300 SL (prestaties, ander segment)

Opvolgend model

De 410 Superamerica verving de 375 America na slechts elf exemplaren. De 400 Superamerica werd op zijn beurt in 1964 opgevolgd door de 500 Superfast — met dezelfde Colombo V12 maar vergroot naar 5,0 liter. Later leefde de Superamerica-naam voort in de 575 Superamerica van 2005 met zijn revolutionaire roterende glazen dak.