FERRARI 550 MARANELLO / 575 M MARANELLO (1996–2006)

De Ferrari 550 Maranello (1996-2002) en zijn opvolger, de Ferrari 575M Maranello (2002-2006), zijn iconische front-engine V12 Gran Tourers. De 575M (“M” voor Modificata) bracht grotere prestaties, een gemoderniseerd onderstel en de introductie van F1-schakelflippers.

Ferrari 550 Maranello 1998

Geschiedenis en achtergrond

De Ferrari 550 Maranello markeerde Ferrari’s terugkeer naar een frontmotor, achterwielaandrijving-opstelling voor zijn tweezits twaalfcilinder model, 23 jaar nadat de 365 GTB/4 Daytona was vervangen door de middenmotor Berlinetta Boxer.

Na meer dan twee decennia van Ferrari-productie met een middenmotor-model als het prestatiehoogtepunt van het reguliere productiegamma werden de kaarten omgedraaid in 1996 met de introductie van de 550 Maranello. Revue Technique Automobile
Na 30 maanden ontwikkeling werd de Ferrari 550 Maranello in juli 1996 onthuld op het Nürburgring-racecircuit in Duitsland. De naam van het model verwees naar de 5,5-liter totale motorinhoud in centiliter en naar de stad Maranello, thuis van het Ferrari-hoofdkantoor en de fabriek.

De 575M Maranello, geïntroduceerd in 2002, verfijnde het concept met een grotere 5,75-liter V12, F1-stijl transmissie en verbeterde dynamiek.

interieur Ferrari 550 Maranello 1998

Design en interieur

De carrosserielijnen van de pen van Pininfarina hadden onvermijdelijk echo’s van de nieuwe 2+2-stal van de 456 GT, in het algemene uitgangspunt. Er waren echter ook retro hints van eerdere klassieke modellen, zoals de dubbele uitlaatluchtsleuven in de voorspatborden vergelijkbaar met die van de jaren zestig 250 GTO en 275 GTB, terwijl de achterlichtbehandeling zelfs dichter bij die van het legendarische 365 GTB/4 “Daytona”-model was.

Het chassis is een buisvormig stalen spaceframe, waarop de aluminium carrosseriepanelen waren gesoldeerd. De Pininfarina-ontworpen carrosserie had een luchtweerstandscoëfficiënt van 0,33.

De 575M had een herziene grille, scherpere koplampen en subtiele aerodynamische aanpassingen. Het interieur was stuurder-georiënteerder met verbeterde materialen, waaronder Alcantara en leer.

De F133-motor — een nieuw V12 voor een nieuw tijdperk

De 5,5-liter V12 van de 550 Maranello was de eerste volledig nieuwe twaalfcilinder Ferrari-motor sinds de flat-12 Boxer ruim twintig jaar eerder. Eerdere productie V12-motoren hadden een hoek van 60 graden tussen de cilinderkopbanken, terwijl de nieuwe motor een hoek van 65 graden had. Die vijf graden extra klinkt onbeduidend maar had een praktische reden: de bredere V-hoek gaf meer ruimte tussen de cilinderkopbanken voor de inlaatspruitstukken, wat betere vulling en daarmee meer vermogen mogelijk maakte.

Het motorblok en de cilinderkop waren volledig van aluminium — lichter dan het gietijzer van oudere Ferrari V12’s en daarmee bijdragend aan de uitstekende gewichtsverdeling van de 550. De motor was via een koppelstang verbonden met de transaxle achteraan — dezelfde filosofie als de Daytona — waardoor de gewichtsverdeling nagenoeg 50/50 was.

Het frame en de voornaamste motorcomponenten werden gedeeld met de 2+2 Ferrari 456, hoewel de wielbasis van de 550 met 100 mm korter was op 2.500 mm. De 5,5-liter motor groeide in de 575M naar 5,75 liter door boring en slag te vergroten naar respectievelijk 89 mm en 77 mm — een bescheiden maar effectieve vergrotingsoperatie die 30 pk extra opleverde zonder de karakter van de motor fundamenteel te veranderen.

V12 Ferrari 550 Maranello 1998

Modelvarianten

Ferrari 550 Maranello (1996–2002):

In totaal werden 3.083 eenheden gebouwd van 1996 tot 2001 — alle Pininfarina coupés.

• 550 Maranello “World Record” editie (1999) — 33 gelimiteerde exemplaren ter herdenking van het wereldsnelheidsrecord op 12 oktober 1998 in Marysville, Ohio, waarbij de 550 100 km aflegde met een gemiddelde snelheid van 304,1 km/u.
• 550 Barchetta Pininfarina (2000–2001) — gelimiteerde productie roadster versie van de 550, beperkt tot slechts 448 exemplaren. Ontworpen door Ken Okuyama bij Pininfarina, geïnspireerd door de 1958 Ferrari 250 Testa Rossa.

Ferrari 575 M Maranello (2002–2006):

In totaal werden 3.602 eenheden gebouwd van 2002 tot 2006 — 2.056 standaard coupés en 546 Superamerica cabriolets.

• 575 Superamerica (2005–2006) — cabriolet versie met elektrochromatisch glazen dak dat 180° draaide aan de achterkant om plat over de kofferklep te liggen, 60 seconden voor bediening. Ferrari marketeerde het als ’s werelds snelste cabrio-auto met een topsnelheid van 320 km/u. 559 gebouwde exemplaren.
• 575 GTC (2003–2005) — racewagen gebaseerd op de 575M, ontwikkeld voor het FIA GT Kampioenschap in samenwerking met N Technology. 6,0-liter V12, 608 pk, koolstofvezel carrosserie.
• 575 GTZ Zagato (2006) — speciaal gebouwd voor Japanse Ferrari-verzamelaar Yoshiyuki Hayashi. Ontworpen om de 250 GT Berlinetta Zagato te herdenken en het 50-jarig jubileum van de 250-reeks te vieren. Zagato’s kenmerkende double-bubble daklijn. Zes exemplaren gebouwd.
• 550 GTZ Barchetta Zagato (2009) — drie exemplaren, open versie van de 575 GTZ, elk verkocht voor £1 miljoen

Concurrenten

De 550 Maranello rivaliseerde met de Porsche 959 en Lamborghini Diablo VT. Directe concurrenten waren:

• Lamborghini Diablo / Murciélago
• Porsche 911 Turbo (996 / 997)
• Aston Martin DB7 Vantage / DB9
• Maserati 3200 GT / 4200 GT

Opvolgend model

De 575M werd in 2006 opgevolgd door de Ferrari 599 GTB Fiorano — met een nog grotere 6,0-liter V12 van 620 pk en volledig nieuwe architectuur. De 599 was zo fundamenteel anders dat velen hem als een compleet nieuw tijdperk beschouwen — niet als een evolutie van de 550/575M maar als een geheel nieuwe Ferrari.