Ferrari 400

De Ferrari 400 en de Ferrari 412 (type F101) zijn modellen van Ferrari waarbij de motor voorin ligt. De auto is afgeleid van de vrijwel identieke 365 GT4 2+2. De 400 werd gebouwd tussen 1976 en 1985 en werd ontworpen door Pininfarina.

Ferrari 400i

Met de introductie in Parijs in 1976 had het model een V12 met carburateurs. Drie jaar later zou het model brandstof-injectie krijgen en werd er een ‘i’ toegevoegd aan de modelnaam. De Ferrari 400i was de eerste Ferrari met een automatische transmissie en met de 4,8 liter V12 schoot de Italiaan in 7,6 seconden naar de 100 km/u. In 1983 kreeg het model een aantal lichte aanpassingen waaronder meer opvallende mistlampen aan de voorzijde, 5 PK extra, elektrische bediening in het interieur en een meegespoten achterpaneel. Ook kwam er een cabrio beschikbaar en zelfs 1 shooting break. In 1985 kwam de verbeterde 412 op de markt welke gebouwd werd tot 1989. De 400 serie is daarmee de langst geproduceerde Ferrari ooit. De 412 wordt tegenwoordig al gezien als een klassieker maar de meningen over het design zijn zeer verdeeld.

Interieur van de Ferrari 400i

Geliefd en verguisd: het design van de 400i door Pininfarina

Toen Ferrari in 1976 de Ferrari 400 introduceerde, werd duidelijk dat het merk zich wilde verbreden. Waar Ferrari’s naam vooral verbonden was met extreme sportwagens zoals de 308 GTB of de Berlinetta Boxer, was de 400 een echte Grand Tourer (GT): een ruime 2+2 coupé, bedoeld voor comfortabel cruisen op hoge snelheid.

De Ferrari 400 was een Grand Tourer gericht op comfort, luxe en langere reizen, niet zozeer op pure sportiviteit. Het model was discreter dan veel andere Ferrari’s, wat het populair maakte onder zakenlieden die wél een Ferrari wilden rijden maar minder opvallen. Het was de eerste Ferrari die af fabriek leverbaar was met automatische transmissie, een belangrijke stap richting de Amerikaanse markt.

In 1979 werd de 400i geïntroduceerd met brandstofinjectie (Bosch K-Jetronic), waarmee Ferrari inspeelde op strengere emissie-eisen. De Ferrari 400 was geen posterauto zoals de Testarossa of de F40, maar speelde een belangrijke rol in het aantrekken van een nieuwe klantenkring. De lijn werd in 1985 opgevolgd door de Ferrari 412, die het model verder verfijnde.