FERRARI 250 GT / GTE / GTO / LM / EUROPA (1952 - 1964)

De Ferrari 250 werd gebouwd tussen 1952 en 1964. Deze lijn was bijzonder succesvol voor Ferrari’s en er werden vele varianten van het model gebouwd. Het begon allemaal met de Ferrari 250S met de Colombo V12 motor die debuteerde in de racerij. Drie jaar later kwam de eerste straatversie van het model uit met dezelfde V12 motor.

Ferrari 250 GT SWB California Spyder uit 1962 met een geschatte waarde van 8 miljoen dollar

De 250-familie — een inleiding

De Ferrari 250 is geen model maar een tijdperk. Tussen 1952 en 1964 gebruikte Ferrari de aanduiding “250” voor vrijwel elke auto die het merk produceerde — van pure racemachines tot elegante gran tourers, van open spyders tot gesloten berlinetta’s. Wat ze bond was één motor: de 3,0-liter Colombo V12, waarbij elke cilinder een inhoud had van circa 250 cc. De naam verwees naar die cilinder, niet naar het totale motorvolume.

In die twaalf jaar evolueerde de 250-familie van een rudimentaire racewagen naar de verfijndste grand tourer die Europa produceerde — en terug naar een racewagen, in de gedaante van de GTO. Geen ander automerk heeft in zo’n korte periode zo’n breed spectrum aan auto’s voortgebracht onder één modelnaam.

Van de 250-versie werd het grootst aantal verschillende modellen ontworpen en gebouwd. De 250’s hadden 250 cc per cilinder. Bijna alle versies kregen een V12-motor met een totale cilinderinhoud van 2953 cc. Tot de bekendste modellen behoren de 250 GTO, de SWB en de GT California Spyder.

De meest geproduceerde, en dan waren dat er ook nog maar 950, was de GTE. Dit is ook de eerste Ferrari waar Enzo Ferrari zelf in reed. Uiteindelijk werd de Ferrari 250 vervangen door de Ferrari 275 en de 330.

De Colombo V12 — het hart van de familie

Alle 250-modellen deelden in essentie dezelfde motor: de 60-graden V12 ontworpen door Gioacchino Colombo, die voor Ferrari werkte na zijn periodes bij Alfa Romeo en Maserati. De Colombo-motor was compact, licht en elegant — en kon worden afgesteld van circa 200 pk in milde wegtoepassingen tot meer dan 300 pk in volledige raceconfiguratie. Zes Weber-carburateurs, droge karteroliesmering en een rode lijn van 7.500 rpm of meer waren de kenmerken die de 250-familie haar karakter gaven.

De motor was zo fundamenteel goed dat hij vrijwel onveranderd twaalf jaar in productie bleef. Verschillende varianten droegen verschillende interne aanduidingen — Tipo 128, Tipo 168, Tipo 128F — maar de basisarchitectuur was steeds dezelfde. Een bijzonder detail: in de 250 LM werd de motor uitgebord naar 3,3 liter, technisch een 275-motor, maar Ferrari behield de 250-naam om marketingtechnische redenen.

De grote lijnen van de familie

De 250-familie laat zich onderverdelen in vier duidelijke karakters, elk met eigen modellen:

• Racewagens — de pure motorsportvertakkingen. De 250 MM, de 250 Testa Rossa, de 250 P en de 250 GTO waren gebouwd om te winnen op de circuits van Le Mans, Sebring en de Mille Miglia. Ze droegen nummerplaten maar niet omwille van het comfort.
• Sportwagens / berlinetta’s — de grens tussen weg en circuit. De 250 GT Tour de France en de 250 GT SWB Berlinetta waren bruikbaar op de openbare weg maar ontworpen met het circuit in het achterhoofd. De SWB was waarschijnlijk de meest uitgebalanceerde 250 ooit gebouwd.
• Gran tourers — de weelderige kant van de familie. De 250 GT Spyder California, de 250 GT Cabriolet en de 250 GT Lusso waren gebouwd voor de rijke koper die dagelijks een Ferrari wilde rijden. Pininfarina gaf ze een tijdloze elegantie die de pure racewagens nooit hadden.
• Vierpersoons / 2+2 — de praktische uitbreiding. De 250 GTE 2+2 was de eerste Ferrari die in grote aantallen werd geproduceerd — meer dan 950 exemplaren — en bewees dat Ferrari een merk voor een bredere kring kon zijn zonder zijn ziel te verliezen.

Populairste Ferrari aller tijden?

De Ferrari 250 wordt beschouwd als een van de meest iconische Ferrari-reeksen ooit geproduceerd. Vooral de 250 GTO is berucht om zijn zeldzaamheid, prestaties en hoge waarde op de klassieke automarkt.

De Ferrari 250 is niet alleen belangrijk vanwege zijn prestaties, maar ook vanwege zijn rol in de autosport en autogeschiedenis. Vroege 250-modellen namen succesvol deel aan races zoals de Mille Miglia, Le Mans en Targa Florio. Dit droeg bij aan Ferrari’s reputatie als leider in high-performance sportwagens. Tegenwoordig worden de 250-modellen beschouwd als een hoogtepunt van Ferrari’s erfgoed. Ze zijn zeer gewild bij verzamelaars vanwege hun zeldzaamheid, design en prestaties.

Ferrari 250 GTO

Ferrari 250 GTO

De Ferrari 250 GTO (1962–1964) is het absolute hoogtepunt van de 250-familie en tegelijk het meest waardevolle productie-automobiel ter wereld. Met slechts 36 gebouwde exemplaren won hij het FIA World GT Kampioenschap in 1962, 1963 en 1964 — drie achtereenvolgende wereldkampioenschappen, een prestatie zonder weerga in de Ferrari-geschiedenis. Aangedreven door de Tipo 168/62 V12 met zes Weber-carburateurs en 300–340 pk haalde hij circa 280 km/u. Het model is nooit officieel gehomologeerd — Ferrari beweerde 100 exemplaren gebouwd te hebben terwijl er slechts 36 bestonden — maar de FIA liet het toe. Vandaag brengt een 250 GTO tot $70 miljoen op in privétransacties, waarmee hij Ferrari’s meest iconische en meest waardevolle model is.

interieur Ferrari 250 GTO

Concurrenten:

De 250-familie concurreerde gedurende haar gehele productieperiode in verschillende segmenten:

• Aston Martin DB4 / DB5 — het meest directe alternatief in het Britse gran tourer-segment, vergelijkbaar geprijsd maar technisch minder avontuurlijk
• Jaguar E-Type (vanaf 1961) — sneller en goedkoper maar minder exclusief
• Maserati 3500 GT — Italiaanse concurrent in het gran tourer-segment, zachter van karakter
• Lamborghini 350 GT (vanaf 1964) — nieuwe Italiaanse concurrent aan het einde van de 250-productie
• Mercedes-Benz 300 SL — in het open segment een directe concurrent van de California Spider
• Shelby Cobra (vanaf 1962) — de directe raceconcurrent van de 250 GTO

Opvolgend model:

De 250-familie werd opgevolgd door de Ferrari 275 in 1964 — op de Paris Motor Show van dat jaar gepresenteerd als directe opvolger. De 275 GTB nam de rol van de 250 GT SWB over, de 275 GTS die van de California Spider. Technisch markeerde de 275 een grote stap vooruit: grotere 3,3-liter motor, Ferrari’s eerste transaxle-opstelling en onafhankelijke achterwielophanging op alle vier wielen.

Tegelijkertijd verscheen de 330 GT 2+2 als opvolger van de 250 GTE, en de 250 GT Lusso liep nog even door naast de nieuwe 275-modellen.