Ferrari 195 Inter (1950 - 1951)

De Ferrari 195 Inter werd door Ferrari gebouwd in 1950 en combineerde sportieve prestaties met comfort voor lange ritten. Het model was te zien op de Motor Show van Parijs in 1950. De 195 Inter was de opvolger van de 166 Inter en richtte zich op dezelfde klantenkring. Van dit model werden er slechts 27 gebouwd in iets minder dan een jaar tijd.

De 195 Inter werd opgevolgd door de krachtigere Ferrari 212 Inter. Ook dit model werd voor het eerst getoond op de Motor Show van Parijs in 1951.

Ferrari 195 Inter

Geschiedenis en achtergrond

Ferrari introduceerde de 195 Inter in 1950 als een vroege gran tourer die de racewortels van het merk en de weggerichte luxe overbrugde, met een krachtige V12-motor in elegant koetsgebouwd koetswerk. Hij stond als de weggerichte zuster van de 195 S-competitieauto’s en verving de eerdere 166 Inter in Ferrari’s jonge GT-lineup.

Enzo Ferrari’s tweede productieauto verscheen in 1950 met de Ferrari 195 Inter. De 195-naam verwijst naar de cilinderinhoud van één cilinder van 195 cc.

Ferrari’s toewijding aan racing was gefinancierd door zowel privéverkopen van racewagens als straatauto’s zoals de 195 Inter. Het was in wezen het tweede Ferrari-model gebouwd voor weggebruik en was, in bijna elk opzicht, een verbeterde 166 Inter.

Dit coincideerde met de vroegste leveringen van Aston Martin’s indrukwekkende nieuwe DB2 die werd aangedreven door een dubbele bovenliggende nokkenas zescilinder lijnmotor. De 195 Inter zou verdere Britse oppositie ondervinden in de vorm van de Jaguar XK120 die, net als de DB2, een twin cam inline-zes had. De XK120 was officieel de snelste productieauto ter wereld op dat moment.

interieur Ferrari 195 Inter uit 1950 door Ghia

Design en interieur

De bulk van de 195 Inter-productie was verdeeld tussen Turijns koetsenbouwers Vignale en Ghia. De tien 195 Inters van Vignale omvatten negen coupés en een berlinetta. Deze moderne ontwerpen verschilden vaak van elkaar wat betreft hun verlichting, spatbordbehandeling en luchtinlaatopeningen. Tweetonalige verfschema’s werden vaak toegepast voor verdere personalisering.

Op dit stadium werden praktisch alle Ferrari’s gebouwd met een metalen carrosseriekleur dashboardpaneel en Jaeger-instrumentatie. Goed gevoerde stoelen comfortabel genoeg voor langeafstandsreizen werden normaal geïnstalleerd. Leder werd routinematig gebruikt voor de stoelen, dashboardbovenkant en zijpanelen.

Touring, Ghia en Ghia Aigle — de eerste buitenlandse koetswerken die actieve interesse toonden in een Ferrari — creëerden een aantal verschillende versies, waarvan sommige behoorlijk succesvol bleken in GT-racing. De meest populaire versies van dit model waren echter die van Vignale, die enkele verbluffende gepersonaliseerde coupés produceerde voor de meest exclusieve cliëntèle.

Ferrari 195 Inter race versie uit 1958

Modelvarianten

Er werden 28 exemplaren gebouwd in minder dan een jaar. Ze kregen oneven-genummerde chassisnummers. Van de 28 auto’s werden er 13 gebodyed door Carrozzeria Vignale, 11 door Carrozzeria Ghia, 3 door Carrozzeria Touring en 1 door Motto.

• 195 Inter Vignale Coupé — meest gebouwde variant, 13 exemplaren, flowing fastback daklijn
• 195 Inter Ghia Coupé — meer formele vormen met uitgesproken flanken, 11 exemplaren
• 195 Inter Touring Berlinetta — 3 exemplaren, schoner en meer ingehouden dan Vignale en Ghia
• 195 Inter Motto — 1 exemplaar, door Rocco Motto
• 195 Inter Ghia-Aigle — eerste buitenlands koetsenbouwer die een Ferrari bodyde

De wielbasis van de 195 Inter was iets langer maar het grote verschil zat vooral in de sterkere V12 motor die 130 PK leverde. Ook met dit model werden de bodies door verschillende carrosserienbouwers op het chassis gebouwd. Bekende namen als Carrozzeria Touring, Ghia, Vignale en Bertone maakten ontwerpen voor meerdere Inter modellen.

Het Ferrari-model werd geleverd als 2-deurs coupé of cabriolet en bood een luxueuze afwerking. Onder de motorkap lag een 2.3-liter V12 Colombo-motor met ongeveer 165 pk en zo’n 185 Nm koppel. De auto haalde een topsnelheid van rond de 180 km/u en accelereerde in ongeveer 8,5 seconden van 0 naar 100 km/u.

Concurrenten

De 195 Inter zou oppositie ondervinden in de vorm van de Jaguar XK120 die officieel de snelste productieauto ter wereld was op dat moment. Directe concurrenten waren:

• Jaguar XK120 (sneller maar minder exclusief)
• Aston Martin DB2
• Maserati A6G 2000
• Alfa Romeo 6C 2500

Opvolgend model

Productie begon in laat 1950 en eindigde in laat 1951, tegen welke tijd de 2,6-liter 212 Inter al beschikbaar was. De 212 Inter was in vrijwel elk opzicht een betere auto — meer cilinderinhoud, meer vermogen, grotere wielbasis en — als historisch hoogtepunt — de eerste Ferrari met Pininfarina-carrosserie.

Gewild verzamelobject

Door zijn beperkte productie en handgemaakte carrosserieën is de Ferrari 195 Inter tegenwoordig een gewild verzamelobject. Het model staat bekend om zijn tijdloze Italiaanse design, rijke geschiedenis en exclusiviteit, en blijft een icoon onder klassieke Ferrari’s. In 2006 werd er een 195 Inter Berlinetta ontdekt waarvan de body van een 195 Inter Monza Spider uit 1956 afkomstig bleek te zijn.