FERRARI 125 S (1947 - 1947)

De Ferrari 125 S was de allereerste auto met het Ferrari-embleem. De V12-motor werd ontworpen door Gioacchino Colombo, met bijdragen van Giuseppe Busso en Luigi Bazzi. Er werden sport- en raceversies van de 125 S gebouwd met verschillende carrosserieën, hoewel het chassis en de aandrijving van beide auto’s in principe identiek bleven.

Het debuut van de 125 S op het circuit van Piacenza was, in de woorden van Enzo Ferrari zelf, “een veelbelovende mislukking”. Franco Cortés moest namelijk opgeven vanwege een probleem met de brandstofpomp terwijl hij aan de leiding lag. In de daaropvolgende vier maanden keerde de 125 S echter 13 keer terug op het circuit en won zes van zijn races.

De eerste Ferrari: de 125 S uit 1947″

Geschiedenis en achtergrond

De 125 S was de allereerste auto die de Ferrari-badge droeg toen hij debuteerde op 11 mei 1947 op het Piacenza-circuit. AutoevolutionIn het midden van 1945 gaf Enzo Ferrari Gioacchino Colombo opdracht een volledig innovatieve auto voor hem te ontwerpen. Ferrari’s ambitie was natuurlijk de Alfa Romeo’s te verslaan die hij door en door kende omdat hij zoveel tijd bij het Milanese team had doorgebracht, eerst als coureur, daarna als sportief directeur.

Cortese’s 125 S leidde de race toen hij moest opgeven met een brandstofpompstoring. Enzo Ferrari noemde de eerste race later “een veelbelovend falen”. Gelukkig was het een falen dat slechts 14 dagen duurde want op 25 mei 1947 reed Franco Cortese de 125 S naar de overwinning in de Grand Prix van Rome. Car-specsIn de woorden van Enzo Ferrari zelf was het debuut op het Piacenza-circuit “een veelbelovende mislukking.” Over de volgende vier maanden was de 125 S echter terug op het circuit dertien keer en won zes van zijn races.

De 125 S was niet alleen de eerste Ferrari — hij was de belichaming van Enzo Ferrari’s filosofie: de motor is het hart van elke auto, alles else is secundair. Die filosofie, geboren op 12 maart 1947 toen het eerste motorgeluid klonk tussen Maranello en het nabijgelegen Formigine, heeft Ferrari sindsdien nooit verlaten.

interieur Ferrari 125 S uit 1947

Design en interieur

Het was stijf maar licht, precies zoals Ferrari had gevraagd, met twee longitudinale zijbalken en een centrale X-vormige dwarsbalk in ovale buizen. Op 12 maart 1947 klonk een motor over de landweg tussen Maranello en het nabijgelegen Formigine.

De carrosserie was een open roadster met twee zitplaatsen. De auto had dezelfde wielbasis als de Auto Avio Costruzioni maar met een onafhankelijke voorwielophanging met ongelijke dubbele draagarmen en een dwarsbladveer.

De cyclievleugel-styling van de derde auto — die met open wielen en vrijstaande spatborden — werd gestandaardiseerd en de basis voor de eerste productie-Ferrari. Een eenvoudige, puur functionele barchetta-carrosserie zonder enige concessie aan comfort of luxe.

Modelvarianten

Ferrari 125 S (1947) — de allereerste:

Slechts twee exemplaren werden gebouwd. Chassis 01C — de Piacenza roadster — debuteerde op 11 mei 1947. Chassis 02C volgde kort daarna met licht herziene carrosserie.

Ferrari 159 S (1947) — de directe opvolger:

De Ferrari 159 S was de tweede Ferrari, de opvolger van de 125 S die eerder in 1947 zes van zijn veertien races had gewonnen. Slechts twee 159 S-modellen werden gebouwd, waarvan één werd herbouwd als Ferrari 166 Spyder Corsa. De 159 S was in essentie een 125 S met een grotere boring.

De V12-motor was ontworpen door Gioacchino Colombo met bijdragen van Giuseppe Busso en Luigi Bazzi. De motor had dezelfde 1,5-liter cilinderinhoud als de Auto Avio Costruzioni 815, maar was volledig nieuw. Het was een V12-eenheid die bijna 80 pk per liter produceerde zonder enige turbocharger — een zeer hoge waarde voor die tijd.

Slechts twee exemplaren werden gebouwd. Inclusief de 159 S zijn er vier vroegste Ferrari’s — allemaal uniek, allemaal van onschatbare historische waarde. De exacte geschiedenis van de vroegste Ferrari’s is moeilijk te traceren. Hun serienummers werden vaak gewijzigd omdat ze jaren werden geracet, herbouwd en als nieuwe auto’s aan klanten verkocht.

Franco Cortese reed de 125 S naar de overwinning in de Grand Prix van Rome op 25 mei 1947. Hij legde 40 ronden af op het Terme di Caracalla-circuit langs de bosgangen rondom de antieke Romeinse baden, voor een totaal van 137,6 kilometer, met een gemiddelde snelheid van 88,5 km/u. Dit was de eerste van zes overwinningen die de auto in 1947 behaalde, waarvan een van de meest opmerkelijke was in Parma met Tazio Nuvolari achter het stuur.

Enzo Ferrari had een overeenkomst met zijn voormalige werkgever Alfa Romeo om zijn naam niet op een auto te zetten gedurende vijf jaar, dus bouwde hij de Auto Avio Costruzioni 815 in 1940. Daarna stopte de oorlog alles. In 1944 en 1945 werd de fabriek drie keer gebombardeerd. Dat de 125 S überhaupt kon worden gebouwd is een wonder van menselijke vastberadenheid.

Ferrari 125 S uit 1947 in het Ferrari Museum

Concurrenten

In 1947 concurreerde de 125 S op de circuits tegen:

• Alfa Romeo 158 / 159 Alfetta
• Maserati 4CL
• OSCA MT4
• Cisitalia 202

Opvolgend model

De 125 S werd vervangen door de 159 S later in 1947. De 159 S was in essentie een 125 S met een grotere boring — dezelfde filosofie, meer cilinderinhoud. Daarna volgde de 166 S in 1948, die de basis zou leggen voor Ferrari’s eerste wegauto: de 166 Inter.