DONKERVOORT S8

De Donkervoort S8 werd uitsluitend gebouwd als open tweezits roadster, geheel in lijn met de Donkervoort-filosofie. Een softtop was optioneel, maar de meeste eigenaren zagen die als overbodige ballast. Als het regende, hoorde dat volgens Joop Donkervoort gewoon bij de beleving — en gelijk had ‘ie eigenlijk. Het model werd gebouwd tussen 1983 en 1994.

Donkervoort S8AT uit 1984

Geschiedenis en achtergrond

Na het succes van de S7, de allereerste Donkervoort, besloot Joop Donkervoort begin jaren tachtig dat het tijd was om een stap verder te gaan. De Donkervoort S8 werd in 1983 geboren als een doorontwikkeling van die oorspronkelijke lichtgewicht raket, met als doel nog betere prestaties, meer comfort (nou ja, een béétje dan) en een professionelere bouwkwaliteit. Het was de auto waarmee Donkervoort de kinderschoenen uitgroeide en zich als serieuze sportwagenbouwer op de kaart zette.

De S8 bleef trouw aan de filosofie van de S7: zo licht mogelijk, puur rijgevoel en alles wat niet nodig is, gewoon weglaten. Maar onderhuids veranderde er veel. Het chassis werd opnieuw ontworpen en stijver gemaakt, de afwerking ging een flinke stap vooruit, en de techniek werd geleend van Ford – toen nog een betrouwbare leverancier van krachtige, maar relatief eenvoudige motoren.

De auto werd in eerste instantie aangedreven door de 1.6-liter Ford Kent-motor, maar al snel maakte die plaats voor de moderner 1.6-liter Ford CVH-injectiemotor uit de Escort XR3i. Daarmee kreeg de S8 niet alleen meer vermogen, maar ook een soepelere loop en betere betrouwbaarheid.

In de jaren die volgden groeide Donkervoort uit tot een begrip onder sportwagenliefhebbers, en de S8 speelde daarin een sleutelrol. De auto werd steeds verder verbeterd, tot uiteindelijk de S8A (A van “aangepast”) en later de S8AT (met turbo!) het stokje overnamen. De S8 was dus de oervader van een hele generatie Donkervoorts die de basis legde voor de extreme D8’s die later zouden volgen.

interieur Donkervoort S8AT uit 1991

Design en interieur

Qua uiterlijk bleef de Donkervoort S8 trouw aan het klassieke Seven-concept: een lange neus, open wielkasten, laag profiel en een pure tweezitteropzet. Toch was de S8 duidelijk moderner en verfijnder dan zijn voorganger. Het chassis werd langer en breder, waardoor de auto meer stabiliteit bood bij hoge snelheden en bochtenwerk. De wielophanging werd verbeterd en het geheel kreeg een wat stoerdere uitstraling – al bleef het nog steeds een auto waarbij je beter een muts kon dragen dan een kapsel kon verwachten na een ritje.

Het design was handgemaakt, zoals bij alle Donkervoorts, met aluminium panelen over een stalen buizenframe. Elk paneel werd met liefde en een hamer gevormd, wat de auto een ambachtelijke charme gaf die je vandaag de dag alleen nog in kleine series ziet.

Binnenin was de S8 nog steeds spartaans, maar iets comfortabeler dan de S7. De stoelen kregen iets meer steun, de afwerking was beter en er kwamen enkele kleine luxes bij, zoals een dashboard dat er niet meer uitzag alsof het uit een bouwmarkt kwam. Toch bleef het interieur volledig gericht op de bestuurder: alles wat je zag, hoorde en voelde stond in dienst van het rijden.

Het handwerk aan de S8 was zó intensief dat Donkervoort in sommige jaren maar drie auto’s kon afleveren. Elk exemplaar kreeg letterlijk aandacht tot de laatste bout.

Modelvarianten

Tijdens de levensloop van de S8 verschenen verschillende uitvoeringen, elk met subtiele of juist flinke technische verbeteringen:

• S8 (1983–1985): De originele versie, met Ford Kent-motor.
• S8A (1985–1991): Verbeterd chassis, Ford CVH-injectiemotor, stijvere ophanging en meer vermogen.
• S8AT (1991–1994): De “Turbo”-versie met een geblazen Ford Sierra RS Cosworth-motor — een serieuze prestatietrappetje omhoog.

Het absolute topmodel was de S8AT Turbo, die de stap naar serieuze prestaties markeerde.

• Vermogen: 170 pk
• Koppel: 220 Nm
• Topsnelheid: 215 km/u
• 0–100 km/u: 5,4 seconden

Met een gewicht van nog geen 700 kilo was de S8AT sneller dan veel Porsche- en Ferrari-modellen uit dezelfde periode. En dat allemaal zonder stuurbekrachtiging, tractiecontrole of andere elektronische hulpjes. Pure spierballenwerk.

Concurrenten

De Donkervoort S8 had maar weinig directe concurrenten, maar werd vaak vergeleken met de Caterham Seven, de Westfield SE, en de Morgan 4/4. In prestatie op prestatie was hij ze echter vaak te slim af, vooral dankzij zijn Nederlandse nuchterheid en technische precisie. Waar de Britten charme boden, leverde Donkervoort brute prestaties met een glimlach.

De opvolger van de S8 was natuurlijk de Donkervoort D8, die in 1993 het levenslicht zag. Met Audi-motoren, nog lagere gewichten en een modernere aanpak werd de D8 de auto waarmee Donkervoort definitief internationaal naam maakte.