Donkervoort S7

De Donkertvoort S7 was de eerste Donkervoort die werd gebouwd. De auto was kreeg een 1.6 liter 90 PK sterke Ford motor en een vierversnellingsbak. De voorwielophanging bestond uit onderdelen van Triumph, de achteras kwam van Ford Escort. De S7 was voor die tijd een sensationele auto, met een topsnelheid die boven de 170 km/u lag. Het model werd gebouwd tot 1984.

Donkervoort S7 uit 1980

Geschiedenis en achtergrond

De Donkervoort S7 was het allereerste model van het Nederlandse sportautomerk Donkervoort, en dus eigenlijk de auto waarmee alles begon. In 1978 presenteerde Joop Donkervoort zijn droom op vier wielen: een ultralichte, puur mechanische sportwagen die de essentie van autorijden terugbracht naar wat het ooit was — een direct contact tussen mens en machine, zonder elektronische bemoeienis of overbodige luxe.

Het verhaal begint in de jaren zeventig, toen Donkervoort gefascineerd raakte door de Lotus Seven, het iconische lichtgewicht model van Colin Chapman. Toen Lotus besloot te stoppen met de productie van de Seven, zag Joop zijn kans schoon om een eigen interpretatie te bouwen: beter afgewerkt, stijver, betrouwbaarder én geschikt voor de openbare weg volgens de Nederlandse regelgeving (iets wat Lotus niet meer voor elkaar kreeg).

De Donkervoort S7 was dus niet zomaar een kopie van de Lotus Seven, maar een complete herinterpretatie. Joop bouwde de eerste exemplaren in zijn schuur in Tienhoven, grotendeels met de hand, met behulp van een buizenframechassis en lichtgewicht aluminium panelen. De auto werd goedgekeurd voor de Nederlandse markt — een prestatie op zich — en legde de basis voor wat later zou uitgroeien tot een van de meest gerespecteerde kleine sportwagenmerken ter wereld.

Tussen 1978 en 1983 werden er slechts enkele tientallen S7’s gebouwd. Elk exemplaar was uniek, met kleine variaties in afwerking, motoren en details. Het was de oerversie van wat Donkervoort later groot zou maken: compromisloos rijplezier, ambachtelijk vakwerk en een vleugje eigenzinnige Nederlandse koppigheid.

De motoren kwamen van Ford, die destijds bekend stond om zijn robuuste viercilinders uit de Escort- en Cortina-reeks. Ze werden gekoppeld aan eenvoudige maar effectieve versnellingsbakken, eveneens van Ford, waardoor onderhoud en onderdelenvoorziening geen groot probleem waren — handig voor een kleine Nederlandse fabrikant in opbouw.

Design en interieur

De Donkervoort S7 was in één woord minimalistisch. Alles aan de auto ademde functionaliteit. Het chassis bestond uit een buizenframe dat werd bekleed met dunne aluminium platen, waardoor het gewicht extreem laag bleef — iets meer dan 570 kilo. De lange neus, smalle open wielkasten en lage zitpositie gaven de auto zijn kenmerkende klassieke roadster-look, duidelijk geïnspireerd op de Lotus, maar met een eigen karakter.
Joop Donkervoort gaf de S7 subtiele verschillen ten opzichte van zijn Britse inspiratiebron. Zo was het chassis stijver, de afwerking netter en het design iets moderner. De S7 oogde wat robuuster, met een iets andere neuspartij en Nederlandse degelijkheid in elk detail.

Binnenin was het spartaans maar doeltreffend. Twee kuipstoeltjes, een klein stuur, een set analoge meters en een open schakelmechanisme — meer had je niet nodig. Tapijt? Nee. Geluidsisolatie? Vergeet het maar. Airco? Alleen als je harder ging rijden. Het interieur van de S7 was puur gericht op de bestuurder, en elke kilometer achter het stuur was een directe dialoog met de weg.

Het topmodel van de S7 was de versie met de 1.7-liter Ford Kent GT-motor.

Vermogen: 105 pk
Koppel: 145 Nm
Topsnelheid: 190 km/u
0–100 km/u: 6,8 seconden

Met zijn gewicht van amper 570 kilo was dat een bijzonder indrukwekkende prestatie in de late jaren zeventig. De meeste sportwagens uit die tijd waren minstens twee keer zo zwaar — en vaak minder direct.

Concurrenten

De Donkervoort S7 bevond zich in het gezelschap van kleinschalige, lichtgewicht sportauto’s zoals de Caterham Seven, Westfield SE, en Morgan 4/4. In feite was de S7 een directe concurrent van Caterham, die de Lotus Seven-licentie had overgenomen, maar de Donkervoort bood net dat beetje extra stijfheid, betere bouwkwaliteit en, vooruit, een vleugje Nederlandse nuchterheid.

Het keuren van de S7 door de RDW was destijds een waar avontuur. De heer Donkervoort moest zelf met dossiers vol technische tekeningen aantonen dat zijn zelfgebouwde sportwagen veilig genoeg was voor de openbare weg.

In 1983 maakte de Donkervoort S8 zijn opwachting als opvolger van de S7. De S8 bouwde voort op hetzelfde concept, maar kreeg een krachtigere motor, verbeterde ophanging en een stijver chassis. Het was de eerste Donkervoort die ook buiten Nederland écht de aandacht trok.