In 1993 kwam de Donkervoort D8 Zetec met de door Ford geïntroduceerde Zetec motor op de markt. Een opvolger van de S8AT. Om de auto lichter te maken had de auto geen reservewiel meer en werd de accu vervangen door een race-accu. Ook kreeg de auto een nieuwe grille. De auto werd geleverd met een 1,8 of 2,0 liter 16V motor die 140 of 160 PK leverde.

Geschiedenis en achtergrond

De Donkervoort D8 is misschien wel hét symbool van Nederlandse eigenzinnigheid op vier wielen. Waar andere fabrikanten zich lieten leiden door comfort, regelgeving en marketing, besloot Joop Donkervoort iets totaal anders te doen: pure, compromisloze rijbeleving. De D8 werd in 1993 geïntroduceerd als opvolger van de D10 en groeide uit tot het langstlopende model in de geschiedenis van het merk. Gedurende bijna dertig jaar bleef hij evolueren — maar zijn essentie bleef onveranderd: zo licht mogelijk, zo snel mogelijk, en met zo min mogelijk elektronische bemoeienis.

De D8 bouwde voort op het idee van de Britse Lotus Seven, maar dan op z’n Nederlands: stijver, technischer, beter afgewerkt en vooral veel sneller. Donkervoort begon met Ford-motoren, maar schakelde later over op Audi-blokken met turboladers — waarmee de auto een serieuze sportwagen werd die het opnam tegen Porsches en Ferrari’s, maar dan met een gewicht dat dichter bij een motorfiets lag.

De auto was grotendeels handgemaakt in Lelystad, waar elk exemplaar in kleine aantallen werd gebouwd. Dat maakte elke D8 uniek. Door de jaren heen verschenen talloze varianten, waaronder de GTO — de ultieme Donkervoort die de wereld verbaasde met prestaties die zelfs supercars nachtmerries bezorgden.

In 1994 werd de Zetec Sport-versie leverbaar met een sportinterieur, cycle wings en een nieuwe gebogen voorruit met raamwerk en scuttle van koolstofvezel. Hierbij werd voor het eerst veelvuldig gebruik gemaakt van koolstofvezel, waarmee uitermate lichte en toch sterke carrosseriedelen werden vervaardigd.

De totale gewichtsbesparing ten opzichte van de S8AT bedroeg bijna 50 kilogram en met de 140 PK die gemiddeld door de Zetec motor werd geleverd, kon de D8 Zetec goed uit de startblokken op het circuit en door het lage gewicht werden de rijeigenschappen sterk verbeterd.

Design en interieur

Wie de D8 voor het eerst ziet, weet meteen dat dit geen doorsnee auto is. Het design is een eerbetoon aan de klassieke open sportwagens van de jaren zestig, maar dan met moderne techniek. De lange neus, korte achterkant en open wielkasten geven hem een rauwe, functionele uitstraling: alles draait om prestaties, niet om poespas. Elk lijntje heeft een doel, elk paneel is er om gewicht te besparen of lucht te geleiden.

Het interieur is minimalistisch — of beter gezegd: alles wat niet absoluut nodig is, is weggelaten. Toch voelt het niet spartaans aan. De afwerking is hoogwaardig, met veel aluminium, koolstofvezel en leer. De stoelen klemmen je vast als een straaljagerkuip, het stuurwiel ligt perfect in de hand, en het dashboard is overzichtelijk maar sportief. Airco? Soms. Radio? Alleen als je het motorgeluid niet als muziek beschouwt. Dit is geen auto om in te relaxen — het is er eentje om mee te leven.

Modelvarianten

Door de jaren heen verschenen verschillende uitvoeringen van de D8, elk met hun eigen karakter:

• D8 Zetec (1993–1999) – met Ford Zetec-motor, de oerversie van de D8.
• D8 Audi 1.8T (2000–2007) – eerste met Audi-turbomotor, veel krachtiger en betrouwbaarder.
• D8 GT (2007–2010) – gesloten versie met hardtop en meer aerodynamica.
• D8 GTO (2011–2022) – het topmodel met Audi 2.5 TFSI-vijfcilinder, een raket op wielen.
• D8 GTO-RS (2016) – lichtere, snellere en nog preciezere evolutie.
• D8 GTO-JD70 (2020) – jubileummodel ter ere van Joop Donkervoorts 70e verjaardag, met 415 pk.

Elke variant had zijn eigen karakter, maar allemaal deelden ze dat typische Donkervoort-DNA: extreem licht, bloedsnel en zonder digitale fratsen.

De latere motoren van Audi, met name de 2.5-liter vijfcilinder, brachten de D8 naar een compleet nieuw prestatieniveau. Het klonk als een rallyauto op steroïden en leverde brute kracht in een auto die nog geen 750 kilo woog.

Het topmodel was de Donkervoort D8 GTO-JD70 uit 2020:

• Vermogen: 415 pk
• Koppel: 520 Nm
• Topsnelheid: 280 km/u
• 0–100 km/u: 2,7 seconden

Dat alles bij een gewicht van slechts 700 kilo. De verhouding pk per kilo is dus beter dan die van een Ferrari 488. Het is geen auto, het is een projectiel met kenteken. De naam JD70 komt van de heer (Joop) Donkervoort’s 70e verjaardag, maar ook van het idee dat leeftijd slechts een getal is — zeker als je nog steeds 280 km/u rijdt.

Concurrenten

De D8 bevond zich in een heel klein, maar prestigieus gezelschap van pure rijdersauto’s zoals de Caterham Seven, Ariel Atom, Lotus Elise, en BAC Mono. In termen van bouwkwaliteit, snelheid en exclusiviteit wist Donkervoort zich echter te onderscheiden — meer handgemaakt dan de Caterham, sneller dan de Lotus, en met meer karakter dan de rest samen.

De opvolger van de D8 is de Donkervoort F22, die in 2022 werd geïntroduceerd. Deze auto bouwt voort op dezelfde principes — lichtgewicht en puur rijplezier — maar met een stijver chassis, verbeterde aerodynamica en een modernere interpretatie van Donkervoorts minimalistische filosofie.

MODELINFORMATIE

PRESTATIES TOPMODEL

Garages en specialisten

• Hier kan uw bedrijf staan
• Speed 8 Classics - Mallespecialist
• Stalling Bollenstreek - Voorhoutspecialist
• Stoffeerderij C. van Straaten en Zn. - Woerdenspecialist
• Tony de Bruijn bekledingen - Roosendaalspecialist
• Witmer & Odijk - Warmondspecialist

Clubs, fora en verenigingen

• Koninklijke Nederlandse Automobiel Club
• Oldtimer en Classic Car Club Heel
• Veenendaalse Oldtimer Club
• Vlaamse Vehikel Klub

Ook interessant

• 

  Een kijkje in het ‘geheime’ Honda-museum

• 

  BMW van Freddy Heineken te koop in Warmond

• 

  Ferrari 250 Testarossa, zelf gebouwd!