DeSoto Powermaster (1953-1954)

De DeSoto Powermaster werd gebouwd tussen 1953 en 1954. De Powermaster werd geïntroduceerd bij het 25-jarige bestaan van het merk en was de opvolger van de DeSoto Custom en de – Deluxe. De Powermaster had geen lang bestaan en werd voor modeljaar 1955 alweer vervangen door de Fireflite. Vanaf dat model zouden alle DeSoto-modellen een V8-motor krijgen.

DeSoto Powermaster

Geschiedenis en achtergrond

Eind 1952 introduceerde DeSoto de nieuwe Powermaster-lijn als een 1953-modeljaarserie. De Powermaster verving de oude Deluxe-basislijn en Custom-middenlijn volledig. Hoewel het uiterlijk van het DeSoto-gamma niet sterk veranderde, was elk carrosseriepaneel van de Powermaster anders. Het meest opvallend was dat, met uitzondering van enkele modellen zoals de stationwagon, de achterspatborden nu integraal deel uitmaakten van de hoofdcarrosserie.

De Powermaster werd gebouwd op een verlengde wielbasis van 3,5 meter en bood, door slim gebruik van klapstoelen, plaats aan acht personen. Van het model werden twee- en vierdeursedans en een stationwagen gebouwd. Onder de motorkap lag een 4,1 liter zescilinder lijnmotor van moederconcern Chrysler. Het model kreeg een eendelige gebogen voorruit waar eerdere modellen nog een tweedelige voorruit hadden. Verder waren verwarming voor de passagiers, een elektrische klok, stuurbekrachtiging, rembekrachtiging en banden met een witte wang optioneel verkrijgbaar.

Interieur van de Powermaster

Design en interieur

Gebogen, eendelige voorruiten maakten dit jaar voor het eerst hun verschijning op de meeste Powermaster-modellen — een vervanging van de tweedelige voorruit die op eerdere modellen werd gebruikt.

De Powermaster was ook beschikbaar als achtpersoons sedan via het gebruik van klapstoeltjes, aangeduid als de DeSoto Suburban. Voor beide productiejaren werd de Powermaster gebouwd op een langere wielbasis van 139,5 inch dan reguliere zespersoons DeSoto’s met 125,5 inch.

Een versie van het lange-wielbasismodel werd gebruikt als basis voor de DeSoto Taxi, te zien in talloze Hollywood-films van de late jaren dertig tot het midden van de jaren vijftig.

Vroege Powermasters kregen een minimum aan chroomdecoratie vanwege materiaaltekorten door de Koreaanse Oorlog. Toen die voorbij was werd meer chroomafwerking toegevoegd. De DeSoto Powermaster werd ook in Canada gebouwd als vierdeurs sedan en tweedeurs coupé. Die laatste was in de VS niet te koop. De Canadese Powermaster werd aangedreven door Chryslers 4,3 liter zescilinder lijnmotor.

DeSoto Powermaster

Modelvarianten

Powermaster Club Coupé (1953–1954) — tweedeurs:

Circa 8.000 exemplaren gebouwd in 1953. Tweedeurs pillared coupé op de standaard wielbasis.

Powermaster Sportsman Hardtop (1953) — pilaarloze coupé:

1.470 koper kozen de hardtop in 1953. Voor 1954 werd de hardtop niet meer verkocht in de Verenigde Staten, maar 250 exemplaren werden in Canada verkocht onder de naam “Special Club Coupé”.

Powermaster 4-deurs sedan (1953–1954) — het basismodel:

De populairste variant, met circa 34.000 exemplaren in 1953. 1.700 sedans werden naar Californië gestuurd voor gebruik als taxi.

Powermaster Suburban / 8-passenger (1953–1954) — lange wielbasis:

Slechts 225 kopers kozen het lange-wielbasis achtpersoons model in 1953. Gebaseerd op de 139,5-inch wielbasis met klapstoeltjes — ook de basis voor de bekende DeSoto Taxi uit Hollywood-films.

Powermaster stationwagon (1953–1954):

500 stationwagons gebouwd in 1953. Vierdeurs uitvoering met zitplaats voor zes passagiers.

De Powermaster werd aangedreven door Chrysler’s 251 cubic inch DeSoto lijnzesmotor — een L-head (flathead) constructie die DeSoto’s laatste generatie zescilinders vertegenwoordigde voordat het merk volledig overstapte op V8’s.

Het model werd aan het begin van het 1955-modeljaar geschrapt, toen DeSoto al zijn automodellen overschakelde naar V8-motoren. Het was daarmee de laatste zescilinder DeSoto vóór het V8-tijdperk dat met de Firedome en Fireflite zou beginnen.

Concurrenten

De Powermaster concurreerde in het Amerikaanse middensegment van de vroege jaren vijftig, in een tijd waarin zescilinder sedans nog gangbaar waren naast de opkomende V8’s. Directe concurrenten waren:

• Dodge Meadowbrook / Coronet (gedeeld platform binnen Chrysler-concern)
• Plymouth Cranbrook
• Nash Statesman
• Studebaker Champion

Opvolgend model

De Powermaster werd opgevolgd door de DeSoto Firedome — DeSoto’s eerste model met een V8-motor, gelanceerd voor het modeljaar 1952 als premiumlijn en vanaf 1955 het instapmodel naast de nieuwe Fireflite. De overgang van de Powermaster naar de Firedome markeerde het definitieve einde van de zescilindermotor bij DeSoto.