DeSoto Fireflite (1955-1960)

De DeSoto Fireflite (1955-1960) was DeSoto’s vlaggenschip met krachtige Hemi en wedge V8-motoren tot 325 pk, kenmerkende Forward Look-styling met grote staartvinnen en de eer om de Indianapolis 500 van 1956 te openen. Beschikbaar als sedan, hardtop, convertible en stationwagon, met de zeldzame 186 convertibles uit 1956 als meest gewilde verzamelobject.

Fireflite uit 1955

Geschiedenis en achtergrond

De Fireflite werd geïntroduceerd voor het modeljaar 1955 als DeSoto’s vlaggenschip — het grootste en breedste model in de geschiedenis van het bedrijf op dat moment.Het 1955 DeSoto-gamma bestond uit de instap-Firedome en de top-of-the-line Fireflite, die langer, breder en gestroomlijnder was dan enige voorgaande DeSoto.

Alle 1955 DeSoto’s rustten op een 126-inch wielbasisplatform met een lengte van 217,9 inch.De Fireflite bleef in productie tot 1960, ook al werd hij vanaf 1957 als premiummodel opgevolgd door de Adventurer. De Fireflite-naam eindigde in 1960, hoewel de paar 1961 DeSoto’s die nog werden gebouwd voor het einde van de productie waren gebaseerd op het Fireflite-ontwerp.

De Fireflite was langer en breder dan voorgaande DeSoto-modellen en woog meer dan 1800 kilo. Het model werd aangedreven door een V8-motor van 255 PK die gekoppeld was aan een automatische PowerFlite-versnellingsbak. De topsnelheid lag op 177 km/u en de sprint naar de 100 km/u ging in 11 seconden.

dashboard van een ’55 Fireflite. Mooi detail is de klok op het midden van het stuur

Design en interieur

Het 1955-model was gewaagder en sportiever van uiterlijk dan de gangbare Fords en Chevrolets van dat jaar, en werd gesierd met een assortiment opvallende trimonderdelen. Glanzende, naar achteren geveegde spatbordornamenten omsloten de koplampen, een groot motorkapornament stond boven de grille, trim sierde de motorkaplijn, een verchroomde kleurstreep liep over de gehele lengte van de auto, en V8-emblemen waren overal aanwezig.

Het 1956-model was vooral bekend om zijn lange, smal toelopende staartvinnen, vaak benadrukt door een tweetonige afwerking. Het interieur bood bankzitplaatsen voor zes passagiers.Het uiterlijk van de Fireflite werd voor 1957 herontworpen met de hulp van Chrysler Corporation’s hoofdstylist Virgil Exner. Het ontwerp was gewaagd en radicaal met grote staartvinnen, dubbele ovale uitlaten en drielicht-achterlichten. De staartvinnen waren niet alleen esthetisch maar hielpen ook de auto te stabiliseren bij hoge snelheden. Een vierkoplampsysteem was optioneel voor 1957.

De 1959 modellen kregen verdere carrosseriewijzigingen met grote, uitstekende bumpers, nog langere staartvinnen en een kleurstrook over de volledige lengte. Het 1960-model kreeg opnieuw een nieuw uiterlijk, dichter bij Chrysler’s designtaal met nog grotere staartvinnen — de kenmerkende tweetonige kleurschema’s waren vrijwel verdwenen.

De Fireflite werd vaak afgewerkt met tweekleurige lak en had genoeg interieurruimte voor zes volwassenen. Er kwam ook een cabriolet-versie waarvan er slechts 186 stuks werden gebouwd. In 1957 werd de DeSoto Adventurer het nieuwe topmodel van het merk.

De Fireflite kwam dat jaar ook als stationwagen op de markt. Toch begon de productiekwaliteit van de auto’s achteruit te gaan. Negatieve reclame en het gerucht dat DeSoto uitgefaseerd zou worden, deden de ronde en hielpen de verkoop niet. Consumenten kozen liever voor een Chrysler. In 1960 werd de Fireflite stopgezet en nog geen jaar later het merk DeSoto als geheel.

Modelvarianten

Fireflite 1955 — introductie:

291 cubic inch Hemi V8 met vierhals-carburateur, 200 pk. Beschikbaar als vierdeurs sedan, tweedeurs hardtop coupé en tweedeurs convertible. De Coronado Fireflite voegde lederen bekleding en een drietonig kleurschema toe. Productie circa 37.000 exemplaren tegenover 80.000 van de instap-Firedome.

Fireflite 1956 — meer vermogen, pace car:

Langere slag van 3,80 inch gaf een cilinderinhoud van 330 cubic inch. Compressieverhouding verhoogd naar 8,5:1, vermogen naar 230 pk — later in het jaar verder verhoogd naar 255 pk toen PowerFlite standaard werd en het elektrisch systeem naar 12 volt ging. Een goud-witte Fireflite convertible was de officiële Pace Car voor de Indianapolis 500 van 1956. De Fireflite convertibles waren zeldzaam, met slechts 186 geproduceerd. De Fireflite maakte 27,39% uit van DeSoto’s verkopen in 1956.

Fireflite 1957 — Forward Look-redesign:

Volledig herontworpen door Virgil Exner met grote staartvinnen, dubbele ovale uitlaten en drielicht-achterlichten. De 330 cid Hemi werd vervangen door een 341 cid Hemi.

Fireflite 1958–1959 — verdere ontwikkeling:

1959 zag verdere carrosseriewijzigingen met grote bumpers en langere staartvinnen. Motor opgewaardeerd naar 383 cubic inch met 325 pk — slechts circa 9.000 Fireflites verkocht dit jaar.

Fireflite 1960 — laatste jaar:

Nieuw uiterlijk dichter bij Chrysler’s designtaal, nog grotere staartvinnen. De tweetonige kleurschema’s waren vrijwel verdwenen. De Fireflite-naam eindigde dit jaar.

Concurrenten

De Fireflite concurreerde in het Amerikaanse premium full-size segment van het midden- en late jaren vijftig. Directe concurrenten waren:

• Chrysler Newport / Saratoga (gedeeld platform binnen Chrysler-concern)
• Buick Roadmaster
• Mercury Montclair
• Oldsmobile Ninety-Eight

Opvolgend model

De Fireflite werd als DeSoto’s premiummodel vervangen door de Adventurer vanaf 1957, hoewel de Fireflite zelf in productie bleef tot 1960. Voor 1961 werd slechts één V8-model aangeboden, beschreven als de Series RS1-L Eight — gebaseerd op het Fireflite-ontwerp maar zonder de Fireflite-naam.