Delahaye 175

De Delahaye 175 werd gebouwd tussen 1947 en 1951. Het was het laatste grote model van Delahaye, afgeleid van de 135 met een 4,5 liter motor die tussen de 120 en 160 PK leverde.

Delahaye 175S Saoutchik Roadster uit 1949

Voorzijde van de Delahaye 175S Saoutchik roadster uit 1949

Geschiedenis van de Delahaye 175

In de Tweede Wereldoorlog werd Delahaye ingezet door de Duitse bezetter voor het bouwen van treinwagons. Na de oorlog in 1945 werd Delahaye opgenomen in een programma dat tot doel had de Franse industrie er weer bovenop te helpen. De 134 , 135 en 148 werden nieuw leven ingeblazen , maar Delahaye nog steeds een flagship auto nodig, zoals de 165. Aangezien de materialen die voorhanden waren net na de oorlog van mindere kwaliteit waren, werd besloten de uitgebreide 4,5 liter V12-motor van de vooroorlogse 145 te vervangen door een nieuwe , minder complexe zes-cilinder motor met dezelfde cilinderinhoud. De nieuwe 175 was één van de weinige modellen die debuteerde op de Autosalon van Parijs in oktober 1946, en stond daardoor behoorlijk in de spotlight. Het zou ook de eerste linksgestuurde Delahaye worden.

Delahaye 175S Chapron uit 1949

Het model was echter nog niet volledig uitontwikkeld en werd wederom getoond in 1947 en de productei startte pas het jaar daar op.

Delahaye 175S

Van de Type 175S werden er slechts 51 gebouwd. Hoewel het model geen groot succes was, won de type 175S wel de rally van Monte Carlo in 1951. De 175 was leverbaar met dubbele carburateurs en een 295 cm wielbasis. Er werden ook twee versies met langere wielbasis met enkele carburateurs en 125 PK gebouwd: 37 exemplaren van de type 178 en 17 exemplaren nvan de type 180.

Interieur van de Delahaye 175S Saoutchik roadster uit 1949

Delahaye 180

Het type 183 motoren met enkele carburateurs leverde tussen de 120 en 140 PK afhankelijk van compressie. Topsnelheden waren 130 km/u voor het type 180, 140 km/u voor het type 178 en 145 km/u voor het type 175. De 175 en 175S kwamen ook in een versie met 3 carburateurs wat de topsnelheid verhoogde tot 160 km/u afhankelijk van de carrosserie.

De aangepaste bodies voor deze modellen waren vaak te zwaar voor het chassis, wat leidde tot technische problemen en moeilijke handling, vooral op nat wegdek. Dit bracht het merk in de problemen.