Cord 810/812

De Cord 810/812 die werd gebouwd tussen 1936 en 1937 had alle ingrediënten voor succes: geavanceerde techniek, innovatieve styling en een spannend ontwerp. Maar dit werd teniet gedaan doordat het model te snel in productie werd genomen. Het model is lang bejubeld als een van de meest invloedrijke auto’s van de jaren dertig, misschien wel aller tijden. Niettemin is het ook een klassiek voorbeeld iets na initieel succes mis kan gaan.

Cord 812 uit 1937

Geschiedenis en achtergrond

De Cord 810/812 is één van die auto’s die je gerust een rijdend designstatement kunt noemen. Geïntroduceerd in 1935 (810) en verder ontwikkeld in 1936–1937 (812), was dit model opnieuw een creatie van het imperium van Errett Lobban Cord. Na de technisch vooruitstrevende maar commercieel lastige L-29 wilde Cord opnieuw laten zien waartoe het merk in staat was — en dit keer werd werkelijk alles uit de kast gehaald.

De 810/812 was revolutionair op meerdere fronten. Net als zijn voorganger had hij voorwielaandrijving, maar ditmaal gecombineerd met een compleet nieuw ontwerp en een scala aan innovaties. De auto werd gepresenteerd op de New York Auto Show van 1935 en sloeg in als een bom. Niet alleen vanwege de techniek, maar vooral door zijn futuristische uiterlijk.

Toch zat ook hier het venijn in de staart. De productie werd geplaagd door kinderziektes en financiële problemen binnen het Cord-imperium. In 1937 viel uiteindelijk het doek voor het merk. Daarmee werd de 810/812 een kortstondig, maar legendarisch hoofdstuk in de autogeschiedenis.

Cord 812 uit 1937

Design en interieur

De ontwikkeling van de 1936 Cord 810/812 begon in de late zomer van 1933 toen Duesenberg president Harold T. Ames met ontwerper Gordon Buehrig sprak over zijn ideeën voor een nieuwe “junior” Duesenberg. Wat Ames in gedachten had, was een goedkopere aanvulling op de gapende kloof tussen de relatief betaalbare Auburn Twelve en de vreselijk dure model J Duesenberg. Er zouden bestaande Auburn componenten worden gebruikt, waaronder een aangepast chassis, maar wel met een nieuwe en opvallende carrosserie.

Buehrig kwam met een bijzonder ontwerp: een “hermetisch afgesloten” motorruimte met dubbele externe radiatoren. Het ontwerp leek meer op een ruimteschip van een mid-1930 Flash Gordon serie en had vandaag de dag nog kunnen tippen aan moderne auto-ontwerpen. Na een zorgvuldige studie ging Ames akkoord met het ontwerpk, maar het idee van de verzegeld kap zag hij niet zitten. Het ontwerp werd voltooid in slechts vier maanden en het prototype was een model van functionele schoonheid. 1934 werd echter een rampjaar voor de verkoop van Auburn en het product kwam stil te liggen.

Als er één woord is dat de Cord 810/812 samenvat, dan is het “baanbrekend”. Het ontwerp, grotendeels op naam van Gordon Buehrig, brak radicaal met alles wat in de jaren dertig gebruikelijk was.

De beroemde “coffin nose” voorkant, met horizontale grille en volledig geïntegreerde spatborden, gaf de auto een gestroomlijnde en moderne uitstraling. De koplampen waren verborgen en klapten elektrisch uit — een primeur voor die tijd. Het ontbreken van traditionele treeplanken en de lage bouw maakten het geheel nog futuristischer.

Binnenin ging die vooruitstrevendheid gewoon door. Het dashboard was modern vormgegeven, met een duidelijke focus op de bestuurder. Materialen en afwerking waren van hoog niveau, passend bij het luxe segment waarin de auto opereerde. Alles voelde innovatief aan, alsof je in een auto zat die eigenlijk tien jaar te vroeg op de markt was verschenen.

Interieur van een 1937 Cord 812

In de vroege zomer van 1934 kwam er toch late goedkeuring van de Cord Corporation voor het bouwen van een pre-productie prototype waarvan alleen de definitieve versie de naam Cord zou krijgen. De auto zou gebouwd worden door Auburn en niet door Duesenberg. Daarnaast kreeg de auto voorwielaandrijving en een nog te ontwerpen V-8. Voor Buehrig was dit een droomopdracht omdat hij de volledige auto mocht ontwerpen.

Buehring was goed op de hoogte van de tekortkomingen van de L-29 en de 810 kreeg een meer compacte krachtbron ontwikkeld speciaal voor de herziene voorwielaangedreven auto. Het waren spannende tijden voor Buehrig en zijn team, die stevig doorwerkten bij Auburn. Het eindproduct weerspiegelde niet alleen hun aandacht voor detail maar was daarnaast tijdloos en futuristisch tegelijk. De scharnieren, benzinetank en zelfs de koplampen waren allemaal verborgen. De Cord 810 was hiermee het allereerste model ooit met verborgen koplampen. Vele modellen zouden door de jaren heen volgen.

Ondertussen was Lycoming hoofdingenieur Forrest Baxter druk met de bouw van een nieuwe V8. Deze moest compacter wroden dan de enorme V8 uit de L-29. Tests voor de productie leverden 125 PK op wat gelijk was aan de kracht van de V8 uit de L-29. Maar de 810 was een stuk kleine er dus lichter.

De verkoopaantallen van de 810/812 waren al nooit hoog maar in augustus 1937 gooide Auburn de handdoek. In totaal werden slechts 2.320 van de 810/812 modellen gebouwd. Het was een triest einde voor wat wat aangekondigd als een geheel nieuwe interpretatie van de functie van de auto. Auburn probeerde nog regelingen te treffen om een faillissement af te wenden, maar dit leidde tot niets. Designer Buehrig, maar al te bewust van terminale toestand van het bedrijf, was in de zomer van 1936 al vertrokken.

Concurrenten

De Cord 810/812 bevond zich in het luxe en innovatieve segment en nam het op tegen:

• Cadillac V8
• Packard Super Eight
• Lincoln Zephyr

Opvolgend model

Er kwam geen directe opvolger. Na het stoppen van het merk Cord in 1937 eindigde het verhaal abrupt, wat de 810/812 alleen maar iconischer maakt.