Alfa Romeo Arna

De geheel nieuwe Alfa Romeo Arna werd in 1983 op de Frankfurt Motor Show onthuld. Dit model, ontworpen als een compacte auto, werd ontwikkeld in samenwerking met het Japanse Nissan en was gebaseerd op de Nissan Cherry. De naam stond dan ook voor ‘Alfa Romeo Nissan Autoveicoli’. Alfa Romeo was nog niet overgenomen door Fiat en zat behoorlijk in de financiële mogelijkheden. Het merk greep de mogelijkheid tot samenwerking met het gezondere Nissan dan ook met beide handen aan.

Alfa Romeo Arna

Geschiedenis en achtergrond

De Alfa Romeo Arna (Type 920) is een hatchback geproduceerd door de Italiaanse fabrikant Alfa Romeo Nissan Autoveicoli S.p.A. tussen 1983 en 1987. De naam is een acroniem voor “Alfa Romeo Nissan Autoveicoli” — maar ook gewoon een Italiaanse vrouwennaam, wat destijds als verzoening gold voor een auto die van niemand zijn toestemming had.

Op 9 oktober 1980 ondertekenden Takashi Ishihara van Nissan en Alfa Romeo-president Ettore Massacesi een memorandum in Tokio voor nauwere samenwerking en kondigden ze hun voornemen aan om een gezamenlijk productiebedrijf op te richten: AR.N.A. S.p.A. De Italiaanse premier Francesco Cossiga steunde de deal, ondanks politieke en auto-industriële oppositie, in de hoop het lot van de staatseigenaar te verbeteren, die een toegewijde schare fans had maar geld verloor.

De Arna was grotendeels gebaseerd op de N12-serie Nissan Pulsar/Nissan Cherry, maar was uitgerust met Alfa Romeo-motoren overgenomen van de Alfasud, evenals een Alfa-transmissie, stuurinrichting, voorremmen en voorwielophanging. Hij gebruikte echter wel de onafhankelijke achterwielophanging en achterremmen van Nissan. De Arna werd ook kort op de markt gebracht als de Nissan Cherry Europe in het Verenigd Koninkrijk en Spanje.

Het resultaat was precies wat iedereen had gevreesd: de Arna vertoonde de slechtste eigenschappen van beide ouders. Hij had grillige mechanica, roestgevoelige carrosserie en matige bouwkwaliteit van Alfa Romeo, gekoppeld aan een Nissan-carrosserie van twijfelachtige kwaliteit en saaie, hoekige styling, met flauw rijgedrag typisch voor Japanse auto’s van die tijd.

In 1986 werd Alfa Romeo te koop gezet, met Fiat als uiteindelijke nieuwe eigenaar. Fiat’s eerste beslissing was om de Arna-productie te staken vanwege zijn slechte reputatie en slechte verkopen, en de mislukte Alfa Romeo Nissan-alliantie te beëindigen. De productie stopte in 1987.

Interieur van de Arna

Design en interieur

De wigvormige carrosserie was minder aantrekkelijk dan de Lancia Delta uit datzelfde tijdperk of de Golf van Volkswagen. De rechthoekige koplampen flankeerden de zwarte kunststof grille met het Alfa-schild in het midden — het enige wat de auto er onmiskenbaar Italiaans uit liet zien.

De carrosseriepanelen werden in Japan door Nissan gefabriceerd en daarna verscheept naar de nieuwe Alfa-fabriek in Pratola Serra, nabij Napels, voor assemblage. In feite een omgekeerde wereld: een Japans koetswerk dat naar Italië werd gestuurd om er een Italiaanse motor in te krijgen.

Binnenin was de Arna sober maar degelijk — het interieur van een Nissan Cherry, verrijkt met het Alfa-stuur en de karakteristieke platte-vier motor onder de kap, die in elke versnelling zijn aanwezigheid kenbaar maakte. De combinatie van onafhankelijke achterwielophanging — voor het eerst op een Alfa Romeo — en de sportieve motorlijn gaf de auto meer rijpotentieel dan zijn reputatie deed vermoeden.

Arna, geen succesnummer

Veel Alfa-importeurs zagen helemaal niets in deze oefening en kozen er zelfs voor om het model links te laten liggen. Om die reden kwam de Alfa Romeo Arna ook nooit naar Nederland. De importeurs hadden een vooruitziende blik want de productie van de Alfa Romeo Arna werd na vier jaar later alweer gestaakt vanwege problemen met de betrouwbaarheid van de auto’s. Zowel elektrisch als mechanisch liet het model het vaak afweten, daarnaast droeg de saaie uitstraling ook bepaald niet bij aan de verkoop. De Arna wordt gezien als één van de slechtste modellen ooit gemaakt door Alfa Romeo. Dit terwijl de combinatie van Italiaans design in combinatie met Japanse perfectie op papier zeker een formule voor succes had kunnen zijn.

Op de markten waar de Alfa Romeo Arna wel werd geïmporteerd, bleef het enthousiasme beperkt. Het model zou nooit een serieuze concurrent voor succesnummers van de concurrenten worden, zoals de Volkswagen Golf en de Opel Kadett. En in thuisland Italië kon de Alfa Romeo Arna ook geen potten breken tegen de Lancia Delta en de Fiat Ritmo. Tot 1987 werden er slechts 53.000 Arna’s geproduceerd en was het daarmee een oefening om snel te vergeten.

Modelvarianten

• Arna 1.2 L — driedeurs hatchback, basismodel, 63 pk
• Arna 1.2 SL — vijfdeurs hatchback, zelfde motor als de L
• Arna 1.2 SL (1985) — bijgewerkt naar 68 pk, geen externe verschillen
• Arna 1.3 TI (1984–1986) — driedeurs sportieve versie, 86 pk, topsnelheid 170 km/u
• Arna 1.5 TI (1985–1987) — krachtigste productieversie, 95 pk, topsnelheid 175 km/u, ook verkocht als Nissan Cherry Europe GTi
• Nissan Cherry Europe / Cherry Europe GTI — identiek aan de Arna maar met Nissan-badge, verkocht in het VK en Spanje, te herkennen aan de achterlichten die overeenkomen met de Arna

Concurrenten

De Arna moest concurreren in het segment van de compacte hatchbacks, maar miste aan alle kanten de boot. Directe concurrenten waren:

• Volkswagen Golf II
• Ford Escort Mk III
• Fiat Ritmo
• Lancia Delta

Opvolgend model

De Arna werd niet direct opgevolgd maar vervangen door de Alfa Romeo 33, die Fiat versterkte als Alfa’s instapper in het compacte segment. De 33 was een enorme verbetering — en uitgerust met dezelfde Alfasud-motoren, maar dan in een auto die tenminste van begin tot eind Italiaans was.