Aan het begin van de jaren zeventig vond Alfa Romeo het tijd om de modellenreeks te vernieuwen en kwam met de Alfa Romeo Alfetta op de proppen. De Alfa Romeo Giulia, waarop ook de Alfa Romeo Berlina was gebaseerd, was er al sinds 1962 in productie en was aan vernieuwing toe. Tien jaar later volgde de 1800 versie de kleinste Berlina, de 1750, op. De Berlina 2000 zou nog tot 1977 in productie blijven. Giorgetto Giugiaro was verantwoordelijk voor het design van deze nieuwe Alfa Romeo.

Geschiedenis en achtergrond

De Alfetta werd in 1972 geïntroduceerd als opvolger van de Alfa Romeo 1750/2000 Berlina. Hij kreeg zijn naam van de legendarische Alfa Romeo Alfetta 158 en 159 Formule 1-racewagens, waarmee Alfa in de jaren ’50 successen vierde. Dat schept natuurlijk verwachtingen: een auto die zijn naam deelt met kampioenen, moet ook een beetje pit hebben.

Alfa koos voor een moderne technische basis, met de motor voorin en de versnellingsbak en aandrijving achterin – een transaxle-layout – voor een perfecte gewichtsverdeling. Daarmee was de Alfetta in zijn tijd echt een rijdersauto. Hij bleef maar liefst vijftien jaar in productie, waarbij hij diverse motoren en uitvoeringen kreeg, van degelijke gezinsberlina tot sportieve 2.0 Turbo en zelfs een diesel. Ja, je leest het goed: een diesel-Alfa, en nee, dat klonk niet zo lekker als een zingende Twin Cam.

Design en interieur

Qua design was de Alfetta een typisch product van de jaren ’70: strak gelijnd, met een hoekige, functionele uitstraling en toch dat onmiskenbare Alfa-DNA. De neus met dubbele ronde koplampen en het beroemde Alfa-schild gaf hem karakter, terwijl de achterkant een beetje sober was, maar wel elegant. Het interieur was typisch Italiaans: mooie klokken, een sportief stuur en stoelen die je vastklemden alsof je in een rallyauto zat. Helaas waren de gebruikte materialen niet altijd van de hoogste kwaliteit, en het dashboard kon nog wel eens rammelen. Maar eerlijk is eerlijk: je keek daar makkelijk doorheen zodra die Twin Cam begon te zingen en de auto zich in bochten gedroeg alsof hij op rails liep.

Modelvarianten

De Alfetta werd geleverd in meerdere uitvoeringen: de berlina (sedan) vormde de basis, terwijl de GT en GTV coupés later op hetzelfde onderstel werden ontwikkeld (officieel aparte modellen, maar onlosmakelijk verbonden met de Alfetta-familie). Daarnaast kwamen er varianten als de Alfetta 1.6, 1.8, 2.0, 2.0 Turbo Diesel en de sterkere 2.0 Quadrifoglio Oro, die net dat beetje extra luxe bood.

De auto kreeg de motor uit de Berlina 1750. Dit was een viercilinder lijnmotor met twee bovenliggende nokkenassen en 1779 cc die 121 PK leverde. De topsnelheid lag op 180 km/u van 0 naar 100 kostte deze auto 9,5 seconden. De ophanging en aandrijving van het model werden compleet veranderd ten opzichte van de Berlina. De versnellingsbak en de koppeling werden achteraan in de sedan gebouwd om voor een ideale gewichtsverdeling te zorgen. Het nadeel hiervan was echter wel de lange schakelweg die vaak problemen gaf met de synchromesch ringen van de 2e versnelling.

In 1974 kreeg de 1.8 een kleine facelift en werd vergezeld door zijn broertje, een 1.6 model met enkel ronde koplampen en de 1570 cc motor uit de Giulia. Daarnaast kwam er ook een opvolger voor de Giulia Sprint genaamd de GT 1800 en ontworpen als een fastback coupé. Ook dit ontwerp kwam van de hand van Giugiaro.

Alfa romeo Alfetta voor de Amerikaanse markt

In datzelfde jaar werd voor de Amerikaanse markt ook een Alfetta 2000 gebouwd met een 1962 cc motor. Dit model was vanaf 1977 ook in Europa te verkrijgen en zo had ook de Berlina 2000 een opvolger. De Alfetta 2000 zag er ook wat anders uit dan de 1800 en 1600: een langere neus met rechte koplampen, grotere bumpers en grotere achterlichten. Ook de GT versie kreeg de 2000 motor en de naam werd veranderd naar Alfetta GTV 2000, wat meteen het einde betekende van de Giulia Sprint GTV.

In 1978 bracht Alfa Romeo met de Alfetta Turbo D de eerste turbo diesel op de Europese markt. De motor werd samen met de Italiaanse motorenfabrikant VM ontwikkeld en leverde een maximaal vermogen van 82 pk. In 1981 werd de nieuwe 2492 cc V6 uit de Alfa 6 in de GTV gestopt, die omgedoopt werd tot Alfetta GTV6. De motor leverde een maximaal vermogen van 160 pk en een maximaal koppel van 220 Nm. In 1984 werd de Alfetta opgevolgd door de Alfa Romeo 90. De GTV modellen zouden echter nog tot 1995 moeten wachten voor zij met de nieuwe Alfa Romeo GTV een echte opvolger kregen. In totaal werden er 432.000 gebouwd van de Alfetta.

Concurrenten

De Alfetta moest het opnemen tegen auto’s als:

• BMW 3-serie (E21 en later E30)
• Mercedes 190 (W201)
• Fiat 132

Waar de Duitsers vooral uitblonken in degelijkheid, bood de Alfa charme en een rijervaring die je kippenvel gaf. Zolang je tenminste de roestduivel op afstand wist te houden… De opvolger van de Alfetta was de Alfa Romeo 75 (1985), die de transaxle-layout voortzette en nog wat scherper en moderner werd. De 75 was meteen ook het laatste model dat Alfa bouwde voordat Fiat de tent overnam.

MODELINFORMATIE

PRESTATIES TOPMODEL

Garages en specialisten

• Hier kan uw bedrijf staan
• Speed 8 Classics - Mallespecialist
• Stalling Bollenstreek - Voorhoutspecialist
• Stoffeerderij C. van Straaten en Zn. - Woerdenspecialist
• Tony de Bruijn bekledingen - Roosendaalspecialist
• Witmer & Odijk - Warmondspecialist

Clubs, fora en verenigingen

• Alfa 33 Club
• Alfa Club
• Alfa Club Quadrifoglio Belgie
• Alfa Romeo Club Quadrifoglio Belgio
• Alfa Spider Register
• Bertone Register
• Club Alfa Romeo
• Koninklijke Nederlandse Automobiel Club
• Oldtimer en Classic Car Club Heel
• Stichting Club Alfa Romeo Bezitters
• Veenendaalse Oldtimer Club
• Vlaamse Vehikel Klub

Ook interessant

• 

  Monaco Historic Grand Prix 2022

• 

  Mercedes-Benz 300SL Roadster uit 1961 staat tijdje in de achtertuin

• 

  De krankzinnige Stapp landraket op wielen