De Alfa Romeo 33 is een compact model van het Italiaanse automerk Alfa Romeo. De 33 was de opvolger van de Alfasud in 1983 in het segment van de compacte voorwielaangedreven middenklassers. De naam 33 verwijst naar de Tipo 33 racewagens van Alfa Romeo uit de jaren zestig en zeventig. Het model was lang populair onder de jeugd vanwege zijn ontwerp en zijn sportieve prestaties.

Geschiedenis en achtergrond

De Alfa Romeo erfde het technische hart van de Montreal, maar kreeg een strakker, meer eigentijds ontwerp. Alfa wilde met dit model zowel het sportieve imago behouden als een breder publiek aanspreken. De naam “33” verwees naar de legendarische Alfa Romeo Tipo 33 racewagen, een slimme marketingzet die meteen sportieve associaties opriep.

De eerste serie liep van 1983 tot 1989 en was leverbaar in diverse uitvoeringen, van nuchtere 1.2 tot pittige Quadrifoglio Verde. In 1989 volgde de tweede serie met een moderner, hoekiger design en een verbeterd interieur. Alfa experimenteerde met vierwielaandrijving, bijzondere motoren en zelfs een stationwagon (de Sportwagon). In totaal bleef de 33 tot 1995 in productie, waarna hij werd opgevolgd door de Alfa 145 en 146.

Mechanisch waren er lichte wijzigingen ten opzichte van de Alfasud, maar het uiterlijk van de wagen veranderde behoorlijk. De auto kreeg een moderner ontwerp van het Centro Stile Alfa Romeo waarbij zowel de stationwagen als de Sportwagon werden ontworpen door Ermanno Cressoni en geproduceerd door Pininfarina. Opvallend aan het interieur bij de eerste serie was dat het in de hoogte verstelbare stuur een totaal vormde met het instrumentenpaneel. Als je het stuur in hoogte verstelde, bewogen de instrumenten automatisch mee.

De 33 kwam er alleen als vijfdeurs, de kleinere en goedkopere Alfa Romeo Arna zou de driedeurs Alfa Romeo Alfasud moeten opvolgen. Gezien de verkoopresultaten is na vier jaar gestopt met de productie van de Arna.

Design en interieur

Qua design sloot de 33 mooi aan bij de jaren ’80-trend: strakke lijnen, een wigvormig profiel en duidelijke Alfa-trekjes zoals de typische grille met het hartvormige schild. Hij was minder eigenzinnig dan de Alfasud, maar oogde volwassener en moderner.

Binnenin trof je een dashboard dat niet altijd even ergonomisch was, maar wel Alfa-karakter had. Grote klokken, een sportief stuur en vaak opvallende stoffen bekleding met patronen die je vandaag de dag vooral op vintage designbeurzen tegenkomt. Het interieur was niet overdreven ruim, maar wie daarover klaagde had het concept Alfa misschien niet helemaal begrepen – het ging om rijden, niet om verhuisdozen vervoeren.

motoren in de Alfa 33

Het model kon beschikken over een 1351 cc motor van 79 of 86 PK, of een 1490 cc motor van 95 PK, afhankelijk van het aantal gebruikte carburateurs. De 1490 cc versie was ook beschikbaar als Quadrifoglio Verde (QV) met 105 PK. Quadrifoglio Verde, Italiaans voor groen klavertjevier, werd in de jaren ’20 en ’30 gebruikt als geluksbrenger op de racewagens en werd later gebruikt op de snelste uitvoeringen van de Alfa Romeo modellen.

Facelifts van de Alfa Romeo 33

In 1985 kwam er een stationwagen van het model op de markt onder de naam 33 Giardinetta en werd er een 4WD systeem aangeboden. Twee jaar later kreeg de 33 een eerste kleine facelift (Serie II) en werd een 1712 cc motor beschikbaar. Het 4WD systeem verdween alweer en de naam van de stationwagen veranderde naar 33 Sportwagon.

De derde serie kwam er onder leiding van Walter de’Silva in 1989 en zorgde voor meer veranderingen. Zowel de neus als de achterkant werden volledig opnieuw ontworpen, in de stijl van de 164. Ook de motoren werden vernieuwd en de 33 kon nu uitgerust worden met een 1.7 motor met een maximaal vermogen van 132 PK. Ook werd er weer een 4WD systeem aangeboden.

Concurrenten

De Alfa 33 kreeg te maken met stevige concurrentie:

• Volkswagen Golf II en III
• Peugeot 309 GTI
• Ford Escort XR3i
• Opel Kadett GSi

Stuk voor stuk degelijke tegenstanders, maar waar de Duitsers en Fransen vooral praktisch of degelijk waren, gooide de Alfa het over de emotionele boeg. En dat werkte, al betekende het soms ook dat je een set sleutels bij de hand moest hebben voor onverwachte klusjes.

Een grappig detail: de Alfa 33 had de bijnaam “de zingende Alfa” omdat de boxermotor een heel eigen, muzikale klank produceerde. Veel eigenaren reden hun auto net iets harder alleen maar om dat geluid vaker te horen. Daarnaast was de 33 een geliefde kandidaat voor rallyrijders; vooral de 4×4-varianten deden het verrassend goed op onverhard. En, heel Alfa: er zijn genoeg verhalen van eigenaren die onderweg een zekering, relais of kabeltje moesten fixen, maar daarna glunderend weer instapten omdat “ie zo lekker reed”. Dat is typisch Alfa: frustratie en verliefdheid in één auto.

In 1995 namen de Alfa Romeo 145 en 146 de fakkel over. Deze modellen hadden een modernere uitstraling, betere roestbescherming en meer verfijning. Toch wisten ze de rauwe charme van de 33 niet helemaal te evenaren, de boxer verdween uiteindelijk zelfs helemaal, en daarmee ging een stukje karakter verloren.

MODELINFORMATIE

PRESTATIES TOPMODEL

Garages en specialisten

• Hier kan uw bedrijf staan
• Speed 8 Classics - Mallespecialist
• Stalling Bollenstreek - Voorhoutspecialist
• Stoffeerderij C. van Straaten en Zn. - Woerdenspecialist
• Tony de Bruijn bekledingen - Roosendaalspecialist
• Witmer & Odijk - Warmondspecialist

Clubs, fora en verenigingen

• Alfa 33 Club
• Alfa Club
• Alfa Club Quadrifoglio Belgie
• Alfa Romeo Club Quadrifoglio Belgio
• Alfa Spider Register
• Bertone Register
• Club Alfa Romeo
• Koninklijke Nederlandse Automobiel Club
• Oldtimer en Classic Car Club Heel
• Stichting Club Alfa Romeo Bezitters
• Veenendaalse Oldtimer Club
• Vlaamse Vehikel Klub

Ook interessant

• 

  Back to the future 4

• 

  Gaat Comedians in Cars getting Coffee binnenkort op zwart?

• 

  Drie unieke Bugatti’s in Belgische schuur