Abarth 205

De Abarth 205 werd gebouwd door het Italiaanse automerk Abarth in de jaren 1950 en 1951. De Cisitalia-Abarth 204 werd nog door Cisitalia geproduceerd toen Carlo Abarth daar werkzaam was. In 1947 kreeg Carlo Abarth toestemming van Piero Dusio, eigenaar van Cisitalia, en Porsche om een op een Porsche gebaseerde raceauto bij Cisitalia te ontwerpen. De Cisitalia 204A werd in mei 1948 aan het publiek getoond en het was de eerste Cisitalia met invloeden van Porsche. Beide wagens gebruiken wel dezelfde 1.1 liter-motor van FIAT.

De carrosserie van de Abarth 205 werd ontworpen door Alfredo Vignale, oprichter van het automerk Vignale. Vignale ontwierp ook veel modellen voor Lancia, Fiat en Ferrari.

In maart 1950 behaalde Abarth met de 205 al zijn eerste successen. Guido Scagliarini reed de 205 naar winst in de 1100-klasse in de Coppa InterEuropa te Monza. Het was pas na deze overwinning dat de wagen aan het grote publiek werd voorgesteld tijdens de Autosalon van Turijn in 1950.

Slechts drie 205A Berlinetta’s werden door Abarth gebouwd, ontworpen bij Vignale door Giovanni Michelotti. Dit was de eerste straatauto gebouwd door Karl Abarth na de Cisitalia-Abarth 204. Deze auto volgde de beslissing om een Gran Turismo Berlinetta te bouwen voor een welgestelde klant. Voor dit project werd een geheel nieuw chassis gebouwd samen met de aluminium koets.

De Abarth 205A Berlinetta was een coupé sportwagen, ook bekend als de Abarth 205A Monza, gebouwd door de in Oostenrijks geboren tuningexpert Carlo Abarth in 1950. Het was een doorontwikkeling van de Abarth Cisitalia 204A maar met een nieuw platformchassis, nog steeds gebruikmakend van de motor en andere componenten van de Fiat 1100 B/E.

De Abarth 205 coupé werd verkocht voor een prijs die vergelijkbaar was met een Ferrari met 2.0 liter-motor. Dit zorgde voor weinig interesse omdat kopers dan toch kozen voor een Ferrari. Er werden slechts 3 exemplaren van de 205 werden geproduceerd waarmee dit model een zeldzaamheid is.

Design en interieur

Met zijn elegante lijnen en slanke daklijn bleef deze kleine Abarth indruk maken vanaf zijn release op de Turin Auto Show van 1951. Het is het product van Karl Abarth’s ingenieurskwaliteiten gecombineerd met de gracieuze stijl van Giovanni Michelotti.

De meest volledig ontwikkelde uitvoering, chassisnummer 103, is ondanks het hogere chassisnummer het tweede gebouwde exemplaar. In tegenstelling tot het eerste chassis, uitsluitend bedoeld voor competitie, was dit gericht op kleine serieproductie voor een welgestelde clientèle en was het dienovereenkomstig luxueus ingericht.

De carrosserie was volledig van aluminium, handgevormd door Carrozzeria Alfredo Vignale — een kleine maar getalenteerde Turijnse koetsenbouwer die in dezelfde periode ook voor Ferrari en Maserati werkte. Het resultaat was een auto die ondanks zijn bescheiden motorinhoud uitstraalde als een volwaardig Italiaans gran turismo.

Modelvarianten

• Chassis 205-101 (1950) — het eerste gebouwde exemplaar, voltooid in maart 1950, raceconfiguratie met sterk opgevoerde motor van circa 80 pk.
• Chassis 205-102 (1950) — tweede exemplaar, gereed voor de Mille Miglia 1950, later in bezit van Zwits coureur Helmut Fischer die het ombouwde met een Alfa Romeo Giulietta 1300cc motor en het de bijnaam “Fischer Green Star” gaf.
• Chassis 205-103 (1950–1951) — het meest verfijnde exemplaar, gericht op straatgebruik door welgestelde clientèle, gepresenteerd op de Turin Motor Show van mei 1950.
• Chassis 205-104 / Abarth 1100 Sport Ghia Coupé (1953) — vierde chassis voltooid in 1953 met een opvallend, op een vliegtuig geïnspireerd ontwerp met kogelneus van Giovanni Michelotti, met Carrozzeria Ghia-badges. Getoond op de Turin Motor Show van 1953.

Concurrenten

De Michelotti-carrosserie Ferrari 166 Inter, gepresenteerd in september 1950, was er erg op gelijkend maar groter en met beduidend betere prestaties — wat de 205A uiteindelijk de das om deed. Andere tijdgenoten waren:

• Ferrari 166 Inter Vignale/li>
• Cisitalia 202 Berlinetta/li>
• Fiat 1100 ES Vignale/li>
• OSCA MT4

Opvolgend model

Trage verkoop zorgde ervoor dat Abarth er de voorkeur aan gaf zich te concentreren op de bouw van zijn uitlaat- en tuningbedrijf, waardoor competitie en autofabricage op de achtergrond raakten. In 1955 werd de 205A opgevolgd door de 207A Spyder en zijn afgeleiden.