Ο φλαςΉταν στα παράθυρα, κρυμμένο στις κολόνες των θυρών, στα μπροστινά φτερά, στα πλαϊνά φτερά, γυμνό πίσω από ένα κομμάτι πορτοκαλί πλαστικού, πνιγμένο σε περίσσεια χρωμίου, ενσωματωμένο στις μονάδες προβολέων και πίσω φώτων, αποτυπωμένο στους πλαϊνούς καθρέφτες, ακόμη και ως μια κουκκίδα φωτός στην άκρη της οροφής. Από μια μηχανική κόκκινη πινακίδα σε ένα πλήρως ενσωματωμένο στοιχείο σχεδιασμού στα σύγχρονα αυτοκίνητα του σήμερα. Κάποτε, στην αρχή, δεν ανοιγόκλεινε καν τα μάτια του!

Στις μέρες μας, υπάρχουν αρκετοί οδηγοί που φαίνεται να μην γνωρίζουν ότι το αυτοκίνητό τους είναι εξοπλισμένο με φλας που τους επιτρέπουν να σηματοδοτούν τις προθέσεις τους στους άλλους χρήστες του δρόμου. Είτε δεν χρησιμοποιούνται καθόλου είτε, για παράδειγμα, κατά την είσοδο στον αυτοκινητόδρομο, ενεργοποιούνται αδιακρίτως πριν φτάσετε στη λωρίδα εισόδου, πράγμα που σημαίνει ότι ως συνάδελφος χρήστης του δρόμου δεν γνωρίζετε ακόμη πότε πρόκειται να πραγματοποιηθεί η είσοδος. Το φλας είναι επομένως ένα σημαντικό και πολύ χρήσιμο, αλλά δυστυχώς μερικές φορές παραμελημένο ή κακομεταχειρισμένο, όργανο στα οχήματά μας.

Ωστόσο, υπήρχε μια εποχή που οι άνθρωποι οδηγούσαν χωρίς φλας και έπρεπε να υποδεικνύουν τα σχέδιά τους χρησιμοποιώντας σήματα με τα χέρια τους έξω από το παράθυρο. Για να στρίψετε αριστερά, βγάζατε το αριστερό σας χέρι κατευθείαν έξω από το παράθυρο παράλληλα με το έδαφος. Για να στρίψετε δεξιά, ακουμπούσατε τον αγκώνα σας στο παράθυρο και σηκώνατε το αντιβράχιό σας με ανοιχτό το χέρι. Αν θέλατε να σταματήσετε, βγάζατε το αριστερό σας χέρι παράλληλα με τον δρόμο και κάνοντας μια κίνηση ψαρέματος προς τα κάτω. Σήμερα, όταν οδηγείτε ένα πολύ παλιό αυτοκίνητο, πρέπει ακόμα να εφαρμόζετε αυτά τα σήματα με τα χέρια όπου είναι απαραίτητο. Αυτοί ήταν οι κανόνες τόσο στον ήλιο όσο και στη βροχή. Έτσι, ένα βρεγμένο αριστερό χέρι ήταν αρκετά πιθανό όταν έβγαινες με το αυτοκίνητο τότε.

Σίγουρα έπρεπε να υπάρχει ένας ασφαλέστερος και πιο άνετος τρόπος; Το 1907, ο Percy Douglas-Hamilton υπέβαλε αίτηση ευρεσιτεχνίας για μια συσκευή «που υποδεικνύει τις προβλεπόμενες κινήσεις των οχημάτων». Αυτά ήταν φώτα σε σχήμα χεριών, έτσι ώστε άλλοι οδηγοί, συνηθισμένοι να διαβάζουν τα σήματα των χεριών, να καταλαβαίνουν εύκολα τη σημασία τους. Το 1914, μια γυναίκα επινόησε έναν μηχανικό βραχίονα σηματοδότησης. Ήταν επίσης η πρώτη που επινόησε ένα μηχανικά λειτουργούμενο σήμα πέδησης για το πίσω μέρος του αυτοκινήτου.

Όταν ο οδηγός πάτησε ένα κουμπί, εμφανίστηκε μια μικρή πινακίδα στον πίσω προφυλακτήρα που υποδείκνυε την κατεύθυνση προς την οποία έπρεπε να στρίψει. Τα πρώτα φλας που αναβοσβήνουν εμφανίστηκαν το 1920. Όπως συμβαίνει με τόσες πολλές εφευρέσεις, οι μάρκες δεν ενδιαφέρθηκαν για την αρχή και οι πρώτες ευρεσιτεχνίες για φλας έληξαν αθόρυβα, αφήνοντάς μας, προς το παρόν, με μηχανική σηματοδότηση χρησιμοποιώντας βραχίονες που εκτείνονται.

1 πίσω φως για αριστερά, δεξιά, φρενάρισμα και φρενάρισμα.

Μηχανικός βραχίονας ως «φως που αναβοσβήνει»

Στην Ευρώπη, οι μηχανικοί βραχίονες που αναδιπλώνονταν οριζόντια έγιναν συνηθισμένοι. Αυτοί τροφοδοτούνταν από ηλεκτρομαγνήτες για να ενεργοποιήσουν έναν βραχίονα που συνήθως τοποθετούνταν ψηλά στην κολόνα της πόρτας. Μόλις αυτοί οι βραχίονες εκτείνονταν και έτσι βρίσκονταν στην ενεργή θέση, η ισχύς ρέει σε αυτούς και τα φώτα ανάβουν. Κατά την αναδίπλωση, αυτά τα φλας αναδιπλώνονταν στην κολόνα της πόρτας, η παροχή ρεύματος διακόπτονταν και έτσι το φως έσβηνε. Αυτό επέτρεπε στους οδηγούς να κρατούν τα χέρια τους στο τιμόνι, κάτι που ήταν ασφαλέστερο και είχε ως αποτέλεσμα λιγότερο ιδρώτα στα αριστερά μανίκια. Η Ford δεν προσέφερε αυτά τα μηχανικά φλας σε αυτοκίνητα που κατασκευάζονταν στις ΗΠΑ, αλλά εγκαθίσταντο σε ευρωπαϊκά μοντέλα που κατασκευάζονταν στο εργοστάσιο στη Γερμανία. Η Scintilla, μια ελβετική εταιρεία, κατασκεύαζε αυτά τα μηχανικά φλας, όπου ο οδηγός χρησιμοποιούσε έναν διακόπτη στο κέντρο του ταμπλό για να ενεργοποιήσει τους βραχίονες.

Μηχανικό φλας στο παρμπρίζ.

Υπήρξε επίσης ένας Βρετανός που πρότεινε την ιδέα της χρήσης διαφορετικών χρωμάτων φώτων, όπως ακριβώς τα φανάρια, αλλά αυτό το σύστημα αποδείχθηκε πολύ περίπλοκο για την κίνηση οχημάτων.

Ο τύπος του μηχανικού φλας χρησιμοποιήθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα και υπάρχουν αρκετοί «εφευρέτες» αυτού του συστήματος. Το 1908, ο Ιταλός Alfredo Barrachini πρόσθεσε ηλεκτρικό φωτισμό σε ένα σύστημα που ενεργοποιούνταν με καλώδιο. Το 1918, η Naillik Motor Signal Company της Βοστώνης εισήγαγε έναν ηλεκτρικό κινητήρα. Για να επιβραδύνει ή να σταματήσει, ενεργοποιούνταν ένας διακόπτης στο πεντάλ φρένου, προκαλώντας την επέκταση των μηχανικών βραχιόνων και στις δύο πλευρές του αυτοκινήτου. Ξεχωριστοί διακόπτες μπορούσαν να λειτουργήσουν για αριστερά ή δεξιά. Τη νύχτα, οι μικροί δείκτες φωτίζονταν ως στάνταρ. Έτσι, πολλοί άνθρωποι πειραματίστηκαν με τη σηματοδότηση του οχήματος με διάφορους τρόπους. Καθώς εισήχθησαν πιο σύγχρονα φλας, τα μηχανικά φλας καταργήθηκαν σταδιακά, κυρίως επειδή οι επεκτάσιμες εκδόσεις ήταν εύθραυστες, συχνά έσπαγαν και είχαν την τάση να κολλάνε στις κολόνες των θυρών.

μηχανικό φλας ενεργοποιημένο

μηχανικό φλας απενεργοποιημένο

Η Buick παρουσιάζει το πρώτο σύγχρονο φλας

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ήταν η μάρκα το 1923. Buick που γίνεται η πρώτη αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία που εισήγαγε εργοστασιακά φλας που αναβοσβήνουν. Το 1939, κυκλοφόρησε στην αγορά ως ένα νέο μέτρο ασφαλείας, που λειτουργούσε μέσω ενός διακόπτη.

Αυτά τα φλας ήταν ενεργά μόνο στα πίσω φώτα. Το 1940, η Buick βελτίωσε τα φλας επεκτείνοντας τα σήματα στους προβολείς και προσθέτοντας έναν μηχανισμό αυτοακύρωσης. Εκείνη τη χρονιά, τα φλας έγιναν στάνταρ στα οχήματα Buick, Cadillac, LaSalle και Hudson Country Club και προαιρετικά στα μοντέλα Chevrolet, Oldsmobile, Pontiac, Hudson και Packard για περίπου 10 δολάρια. Το 1941, η Dodge προσέφερε φλας ως προαιρετική επιλογή σε όλα τα μοντέλα.

Γιατί ένα φλας κάνει ήχο;

Ο εφευρέτης του φωτός που αναβοσβήνει όπως το γνωρίζουμε σήμερα είναι ο Joseph Bell. Με την εφεύρεσή του, πέρασε ρεύμα μέσα από ένα σύστημα που περιείχε ένα ελατήριο κατασκευασμένο από δύο διαφορετικά είδη μετάλλου. Όταν θερμαινόταν από ηλεκτρισμό, αυτό το ελατήριο κινούνταν επειδή το ένα μέταλλο διαστελλόταν πιο γρήγορα από το άλλο. Λόγω της κίνησης αυτού του ελατηρίου, το ηλεκτρικό κύκλωμα έκλεινε και στη συνέχεια διακόπτονταν σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Ως αποτέλεσμα, το φως στο τέλος της γραμμής άναβε ή έσβηνε. Ο Bell πρακτικά τοποθέτησε αυτό το ελατήριο πίσω από το ταμπλό, κοντά στον οδηγό. Άλλωστε, υπήρχαν ήδη φώτα στο ταμπλό—κοντά σε αυτό το σύστημα—που χρησίμευαν ως επιπλέον χαρακτηριστικό ασφαλείας για να υποδεικνύουν ότι τα φλας στο εξωτερικό του αυτοκινήτου αναβόσβηναν. Ο οδηγός μπορούσε να ακούσει το ελατήριο να σπάει μέσα στο ταμπλό, παράγοντας ένα ρυθμικό κλικ με τον ίδιο ρυθμό που αναβοσβήνουν τα φλας.

Έτσι, στην πραγματικότητα, δεν ήταν συνειδητή επιλογή της Bell να κάνει το φλας να παράγει ήχο, αλλά μάλλον οφειλόταν στη μηχανική εφαρμογή. Μέχρι τώρα, έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ σε αυτό που τα φλας εξακολουθούν να παράγουν αυτόν τον ήχο, παρόλο που η μηχανική λύση της Bell με το ελατήριο έχει αντικατασταθεί εδώ και καιρό από ένα τσιπ που είναι, φυσικά, αθόρυβο. Στις μέρες μας, ο ήχος προστίθεται επομένως.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, σχεδόν όλα τα αυτοκίνητα είχαν τοποθετήσει φλας, με μοχλούς φλας τοποθετημένους στην αριστερή πλευρά της κολόνας του τιμονιού. Σήμερα, τα φλας είναι υποχρεωτικά για τα οχήματα που χρησιμοποιούν δημόσιους δρόμους, εκτός εάν πρόκειται για αντίκες που δεν είναι εξοπλισμένα με φλας. Ορισμένοι ιδιοκτήτες τέτοιων αυτοκινήτων εγκαθιστούν φλας aftermarket, αλλά αυτό συχνά δεν γίνεται επειδή το κλασικό αυτοκίνητο δεν θα ήταν πλέον αυθεντικό.

Πίσω φώτα κλασικό Chevy.

Η δεκαετία του 1960 έφερε και άλλες καινοτομίες στην εναλλαγή φλας. Η Ford σχεδίαζε να εγκαταστήσει επαναλαμβανόμενα φλας στο πίσω μέρος του Ford Thunderbird του 1964, αλλά αυτό καθυστέρησε για ένα χρόνο επειδή δεν ήταν σαφές εάν ήταν νόμιμο. Το 1965, ωστόσο, αυτό όντως προχώρησε και τοποθετήθηκαν εργοστασιακά στα Thunderbird, ακολουθούμενα σύντομα από τα Mercury Cougars (1968-1970), τα Shelby Mustangs (1968-1970) και τα Chrysler Imperials του 1969. Το 1968 σηματοδότησε μια άλλη αλλαγή: Το Ομοσπονδιακό Πρότυπο Ασφάλειας Οχημάτων 108 απαιτούσε πορτοκαλί αντί για λευκά φλας μπροστά, ενώ στο πίσω μέρος, αυτά μπορούσαν να είναι κόκκινα ή πορτοκαλί. Υποχρεωτικά έγιναν επίσης προειδοποιητικά φώτα όπου και τα τέσσερα φλας αναβοσβήνουν ταυτόχρονα.
 
Τη δεκαετία του 1980, εισήλθε στην αγορά η αξιόπιστη τεχνολογία διόδων εκπομπής φωτός (LED). Αυτοί οι λαμπτήρες δεν εξαρτώνται από το γυαλί μπροστά τους για το χρώμα τους, επειδή το ίδιο το φως έχει ήδη αυτό το χρώμα. Ο λαμπτήρας πυρακτώσεως χάνει έδαφος σε όλους τους τομείς.

Με εγκεκριμένη τεχνολογία από την Audi και την VW, υπάρχει πλέον το φλας με τρία φλας. Όταν ενεργοποιείτε ένα φλας, αναβοσβήνει αυτόματα τρεις φορές και στη συνέχεια σβήνει αυτόματα. Εάν τα χρειάζεστε για περισσότερο χρόνο, πρέπει να το παρακάμψετε μόνοι σας. Αυτή η λειτουργία έχει σχεδιαστεί για να διασφαλίζει ότι τα φλας δεν παραμένουν αναμμένα άσκοπα, κάτι που μπορεί να προκαλέσει απογοήτευση και σύγχυση στους άλλους οδηγούς. Φαίνεται ότι οι Γάλλοι θα διαδηλώσουν μαζικά εάν αυτό εφαρμοστεί στα γαλλικά αυτοκίνητα, καθώς οι Γάλλοι προτιμούν να διατηρούν απλώς τα φλας αναμμένα κατά τη διάρκεια ενός πλήρους ελιγμού προσπέρασης.

Οι νέες τεχνικές δημιουργούν επίσης νέες δυνατότητες σχεδιασμού.

Παρόλο που η τεχνολογία των φλας έχει αλλάξει ελάχιστα τα τελευταία χρόνια, αναμφίβολα θα υπάρξουν μικρές προσαρμογές στο μέλλον όσον αφορά την εφαρμογή, την ασφάλεια και τη χρήση υλικών σε σχέση με τα φλας.