Volkswagen Minibus T1 / T2 (1950–1979)

De Μικρό λεωφορείο Volkswagen κατασκευάστηκε μεταξύ 1950 και 1979 και θα εξελισσόταν σε ένα σύμβολο της δεκαετίας του εξήντα που αντιπροσώπευε την ελευθερία και την ανεξαρτησία. Το λεωφορείο ήταν πρόδρομος των σύγχρονων φορτηγών και επιβατικών βαν και το βαν έλαβε, όπως ακριβώς και το σκαθάρι, πολλά παρατσούκλια όπως «μικρό λεωφορείο», «μίνι λεωφορείο» και «Hippie Van». Με την πάροδο των ετών, το λεωφορείο κυκλοφόρησε σε εκδόσεις T1, T2, T3 και T4, και φυσικά, τώρα υπάρχει και μια ηλεκτρική έκδοση.

Λεωφορείο VW T1 του 1954 με παρμπρίζ που ανοίγουν προς τα πάνω.

Ιστορία και υπόβαθρο του λεωφορείου Volkswagen

Η ιστορία ξεκίνησε λίγο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, μέσα στα κατεστραμμένα εργοστάσια της Volkswagen στο Βόλφσμπουργκ. Το 1947, κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στο εργοστάσιο, ο Ολλανδός εισαγωγέας της Volkswagen, Μπεν Πον, σχεδίασε ένα απλό μεταφορικό όχημα φορτίου, αφού είδε αυτοσχέδια οχήματα μεταφοράς ανταλλακτικών κατασκευασμένα πάνω σε σασί Beetle.

Οι μηχανικοί της Volkswagen βελτίωσαν την ιδέα στο Type 2 — που ονομάστηκε έτσι επειδή το Beetle είχε ήδη εσωτερική ονομασία «Type 1». Στις 12 Νοεμβρίου 1949, η Volkswagen παρουσίασε το Transporter σε δημοσιογράφους για πρώτη φορά, αλλά η παραγωγή δεν ξεκίνησε μέχρι τις 8 Μαρτίου 1950. Η φόρμουλα ήταν εξαιρετικά απλή: αερόψυκτος τετρακύλινδρος κινητήρας τοποθετημένος στο πίσω μέρος, κίνηση στους πίσω τροχούς, σχεδιασμός καμπίνας προς τα εμπρός και τεράστιος εσωτερικός χώρος.

Σε αντίθεση με άλλα Volkswagen με πίσω τοποθέτηση, τα οποία εξελίσονταν συνεχώς αλλά ποτέ δεν είδαν εντελώς νέα μοντέλα, το Transporter αναθεωρούνταν περιοδικά πλήρως — με παραλλαγές που χαρακτηρίζονταν αναδρομικά από «T1» έως «T5». Τον Αύγουστο του 1967, το «Κόλπος» αντικατέστησε το «Διαίρεση Οθόνης» — μια ριζική αναθεώρηση στην οποία άλλαξαν σχεδόν κάθε πάνελ αμαξώματος και μηχανικό μέρος.

Volkswagen T1

Σχεδιασμός και εσωτερικός χώρος

Τα πρώτα T1 είναι άμεσα αναγνωρίσιμα από το χαρακτηριστικό παρμπρίζ δύο τεμαχίων, το οποίο τους χάρισε το παρατσούκλι «Split Window Bus». Τα buggies που κατασκευάζονταν μέχρι το 1955 αναφέρονται αναδρομικά ως T1a ή «barndoor», λόγω του μεγάλου πίσω καλύμματος του κινητήρα.

Το T2 έχασε το χαρακτηριστικό διαιρούμενο παρμπρίζ και ήταν ελαφρώς μεγαλύτερο και σημαντικά βαρύτερο από τον προκάτοχό του. Οι αλλαγές περιελάμβαναν μπροστινή ανάρτηση με σφαιρικούς συνδέσμους αντί για πείρο king-and-link, ανεξάρτητη πίσω ανάρτηση αντί για μειωτήρες και ψαλίδια, μονοκόμματο παρμπρίζ και πτυσσόμενα παράθυρα καμπίνας. Η κορυφαία επιλογή της εργοστασιακής γκάμας ήταν το λεωφορείο Samba, με έως και 23 παράθυρα ανάλογα με το έτος.

Το T2a ("Early Bay", 1967–1971) διατήρησε τον αερόψυκτο τετρακύλινδρο κινητήρα, αλλά προσέφερε καλύτερη ορατότητα και ελαφρώς περισσότερο εσωτερικό χώρο. Το T2b ("Late Bay", 1972–1979) εισήγαγε σημαντικές βελτιώσεις στην ασφάλεια και τις εκπομπές ρύπων, συμπεριλαμβανομένων μεγαλύτερων προφυλακτήρων, φρένων διπλού κυκλώματος και — για τη Βόρεια Αμερική — υποχρεωτικών πλευρικών φώτων σήμανσης.

Λεωφορείο Volkswagen Samba του 1965

Παραλλαγές μοντέλου

Το Volkswagen Minibus διατίθετο σε μια εκπληκτικά μεγάλη γκάμα εκδόσεων. Υπήρχε το Transporter (βαν), το Kombi (με παράθυρα και πάγκους), το Microbus (με περισσότερη πολυτέλεια και άνεση), το Pick-up (με ανοιχτή καρότσα) και φυσικά το Westfalia Camper. Σε μεταγενέστερες γενιές, προστέθηκαν ειδικές εκδόσεις, όπως το Samba με τα πανοραμικά παράθυρα και τις χρωμιωμένες λεπτομέρειες, και το Caravelle για όσους επιθυμούσαν λίγη περισσότερη άνεση από ό,τι είχαν συνηθίσει οι χίπις με σανδάλια.

Παραλλαγές μοντέλου

T1 Barndoor (1950–1955) — παλαιότερη έκδοση:

9.541 Type 2 κατασκευάστηκαν τον πρώτο χρόνο. Κινητήρας 1,1 λίτρων με 25 ίππους, που μεταφέρθηκε από το σύστημα μετάδοσης κίνησης του Beetle. Προστέθηκε το Microbus τον Μάιο του 1950, το Deluxe Microbus τον Ιούνιο του 1951.

T1 με κινητήρα 1200/1500 (1953–1967) — εξέλιξη:

1953: μεγαλύτερος κινητήρας 1.192cc, 30 hp. 1959: πλήρως συγχρονισμένο κιβώτιο ταχυτήτων και κινητήρας αναβαθμισμένος σε 1.285cc/40 hp. 1963: νέος κινητήρας 1500 με 1.493cc και 51 hp DIN. 1967: αλλαγή από ηλεκτρικό σύστημα 6 volt σε 12 volt — το τελευταίο γερμανικό έτος παραγωγής.

Volkswagen Type 1 του 1958 με χαμηλά τοποθετημένα φλας

Το 1972, η VW εφάρμοσε μια σειρά από αλλαγές στο T2 λόγω αυστηρότερων κανονισμών ασφαλείας. Μεταξύ άλλων, το βαν εξοπλίστηκε με νέο μπροστινό προφυλακτήρα, τα φλας μετακινήθηκαν στο πάνω μέρος του μπροστινού πάνελ και το T2B απέκτησε δισκόφρενα και κατά συνέπεια πιο επίπεδα τάσια τροχών. Το 1972, υπήρχε επίσης ένα μεταβατικό μοντέλο που ονομάστηκε T2A/B. Ξεκινώντας με το T2, κυκλοφόρησε επίσης μια έκδοση με οροφή Westfalia, καθώς και μια παραλλαγή με το όνομα "Amescador" με διαφορετικό εσωτερικό και τέντα στο πίσω μέρος.

VW Αμεσκάδορ

VW με στέγη Westfalia

T2a «Πρώιμο Κόλπο» (1967–1971) — Κόλπο παραθύρων πρώτης γενιάς:

Ένα μονοκόμματο καμπυλωτό παρμπρίζ αντικατέστησε το διαιρούμενο παρμπρίζ του T1. Αερόψυκτος τετρακύλινδρος κινητήρας 1,6 λίτρων με DIN 47-50 ίππους. Η μπροστινή ανάρτηση με σφαιρικούς συνδέσμους και η ανεξάρτητη πίσω ανάρτηση με ημιάξονες και αρθρώσεις σταθερής ταχύτητας αντικατέστησαν την κατασκευή του περιστρεφόμενου άξονα με βάση το Beetle.

T2b «Late Bay» (1972–1979) — ανανεωμένη έκδοση:

Από το 1971, μπροστινά δισκόφρενα και ένας πιο ισχυρός κινητήρας 1,6 λίτρων. Για το μοντέλο του 1973: μετακινημένα φλας, τετράγωνοι προφυλακτήρες με ζώνη παραμόρφωσης για βελτιωμένη ασφάλεια σε περίπτωση σύγκρουσης. Αργότερα, κινητήρες Type 4 διατέθηκαν σε εκδόσεις 1,7, 1,8 και 2,0 λίτρων. Εισήχθησαν αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων, ηλεκτρονική ανάφλεξη και ψεκασμός καυσίμου (μοντέλα ΗΠΑ από το 1975). Μέχρι το 1974, το T2 είχε φτάσει στην τελική του μορφή.

Volkswagen Τύπος 2 από το 1974

Πρωτότυπα T2c 4WD (τέλη δεκαετίας 70) — πειραματική έκδοση:

Πολύ αργά στην ανάπτυξη του T2, κατασκευάστηκαν και δοκιμάστηκαν τα πρώτα πρωτότυπα βαν Τύπου 2 με τετρακίνηση (4WD), τα οποία ονομάστηκαν T2c.

Φολκσβάγκεν Σάμπα

Προς την παραγωγή, δεν είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι η αεροδυναμική των πρώτων πρωτοτύπων άφηνε κάτι το επιθυμητό, ​​αλλά με τη βοήθεια της αεροδυναμικής σήραγγας, ο σχεδιασμός βελτιστοποιήθηκε, μεταξύ άλλων, διαχωρίζοντας το παρμπρίζ και τη γραμμή της οροφής σε σχήμα V. Το 1949, το λεωφορείο Volkswagen Type 2 μπήκε στην παραγωγή και κατασκευάστηκαν δύο μοντέλα: το Kombi (με δύο πλαϊνά παράθυρα και μεσαία και πίσω καθίσματα που μπορούσαν εύκολα να αφαιρεθούν) και το Commercial. Το 1950, το Microbus προστέθηκε στη σειρά, μαζί με το Deluxe Microbus τον Ιούνιο του 1951.

Εσωτερικό ενός λεωφορείου Volkswagen T2 του 1965

Ανταγωνιστές

Ως ένας από τους προδρόμους των σύγχρονων φορτηγών και επιβατικών οχημάτων, το Type 2 δημιούργησε ανταγωνιστές με μπροστινό έλεγχο στις Ηνωμένες Πολιτείες, συμπεριλαμβανομένων των Ford Econoline, Dodge A100 και Chevrolet Corvair 95 Corvan — το τελευταίο υιοθέτησε τη διαμόρφωση τοποθέτησης πίσω. Ο ευρωπαϊκός ανταγωνισμός περιελάμβανε τα Renault Estafette και Ford Transit. Ωστόσο, το Citroën H Van προηγήθηκε του VW κατά τρία χρόνια.

• Citroën H Van (παρουσιάστηκε τρία χρόνια νωρίτερα)
• Ford Transit (από το 1965)
• Ρελέ Renault
• Chevrolet Corvair 95 Corvan (υιοθέτησε τη διάταξη RR)

Μοντέλο διαδόχου

Το T2 αντικαταστάθηκε στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ το 1979 από το Μεταφορέας T3 — η πρώτη γενιά με προαιρετική υδρόψυξη και τετρακίνηση. Στη Βραζιλία και το Μεξικό, ωστόσο, το T2 παρέμεινε στην παραγωγή για δεκαετίες, με την παραγωγή στη Βραζιλία να μην ολοκληρώνεται μέχρι τα τέλη του 2013, ακολουθούμενη από μια τελευταία παρτίδα τροχόσπιτων για τον Βρετανό εισαγωγέα Danbury στις αρχές του 2014.