Hudson

Η Hudson Motor Car Company κατασκεύαζε αυτοκίνητα της μάρκας μεταξύ 1909 και 1957. Hudson και από μια σειρά από άλλες μάρκες. Η εταιρεία είχε την έδρα της στο Ντιτρόιτ των Ηνωμένων Πολιτειών. Το όνομα προέρχεται από τον J.L. Hudson, έναν από τους οκτώ χρηματοδότες της εταιρείας. Ήταν ο ιδρυτής του πολυκαταστήματος Hudsons και διέθετε το απαραίτητο κεφάλαιο. Ένας από τους άλλους επενδυτές ήταν ο Roy D. Chapin, Sr., ο οποίος ηγήθηκε με επιτυχία της εταιρείας μεταξύ 1910 και 1923.

Η Hudson είχε μια σειρά από πρωτιές για την αυτοκινητοβιομηχανία, όπως διπλά φρένα, τη χρήση προειδοποιητικών λυχνιών πίεσης λαδιού στο ταμπλό και εναλλάκτη θερμότητας, και τον πρώτο ισορροπημένο στροφαλοφόρο άξονα. Αυτός ο στροφαλοφόρος άξονας επέτρεπε στον κινητήρα Hudson με εν σειρά 6 κυλίνδρων (τον Super Six του 1916) να διατηρεί την ταχύτητα σε υψηλότερες ταχύτητες περιστροφής. Οι περισσότεροι Hudson είχαν κινητήρες με εν σειρά έξι κυλίνδρων μέχρι το 1957. Το σύστημα διπλής πέδησης χρησιμοποιούσε ένα δευτερεύον μηχανικό σύστημα (χειρόφρενο) που ενεργοποιούσε τα πίσω φρένα όταν το πεντάλ έφτανε πέρα ​​από το κανονικό εύρος του πρωτεύοντος συστήματος. Χρησιμοποιούνταν επίσης ένα μηχανικό φρένο έκτακτης ανάγκης. Η Hudson χρησιμοποίησε επίσης μηχανισμό συμπλέκτη από λουτρό λαδιού και φελλό που αποδείχθηκε ανθεκτικός και γρήγορος.

Hudson Super Six από το 1921

Η ακμή του Χάντσον

Στην ακμή της εταιρείας το 1929, κατασκευάστηκαν 300.000 αυτοκίνητα μέσα σε ένα μόνο έτος. Αυτά ήταν μοντέλα Hudson και Essex. Τα μοντέλα παράγονταν επίσης στην Αγγλία και το Βέλγιο, και εκείνη τη χρονιά η Hudson ήταν ο τρίτος μεγαλύτερος κατασκευαστής αυτοκινήτων στις ΗΠΑ, μετά το Πέρασμα en ChevroletΔυστυχώς, οι συνολικές πωλήσεις κατέρρευσαν με την καταστροφική οικονομική ύφεση που ακολούθησε. Χάρη στο γρήγορο, φθηνό Essex Terraplane, η Hudson κατάφερε να επιβιώσει. Η εταιρεία είχε χτίσει μια αξιοζήλευτη φήμη τη δεκαετία του 1920. Αυτό οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στα Super και Special Sixes: μεγάλα, κομψά, στιβαρά, αξιόπιστα αυτοκίνητα με καλές επιδόσεις σε καλή τιμή.

Το επιτυχημένο Essex Terraplane

Με την εισαγωγή του Essex Six το 1924, ο Hudson αποφάσισε να αρχίσει να κατασκευάζει πιο αποκλειστικά αυτοκίνητα. Το αποτέλεσμα ήταν μια ενιαία σειρά το 1930 που ονομάστηκε «Great Eight», αλλά αυτό το αυτοκίνητο δεν ήταν και τόσο «σπουδαίο». Ο οκτακύλινδρος κινητήρας παρήγαγε μόνο 80 ίππους και έπρεπε να κινεί ένα βαρύ σασί. Ο Hudson συνέχισε να χρησιμοποιεί αυτόν τον κινητήρα παρά την καλύτερη κρίση του και μάλιστα τον ονόμασε «great eight» από το 1931 έως το 1932. Η ισχύς αυξήθηκε σε 87 ίππους και στη συνέχεια σε 101 ίππους. Εκ των υστέρων, ο Hudson θα ήταν καλύτερα να είχε παραμείνει με τους εξακύλινδρους κινητήρες.

Ένα άλλο εμπόδιο ήταν το κλείσιμο της Biddle & Smart, του πρώην προμηθευτή της Hudson σε πολυτελή αμαξώματα. Η εταιρεία στράφηκε στην Murray & Briggs για αμαξώματα Phaeton και Speedster. Επιπλέον, μερικά οκτακύλινδρα Hudson εξοπλίστηκαν με αμαξώματα της φημισμένης εταιρείας LeBaron κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Στα χρόνια που ακολούθησαν, τα οκτακύλινδρα Hudson προσφέρονταν σε μια μεγάλη ποικιλία στυλ αμαξώματος: roadster, Victoria, κάμπριο, sedan, city sedan, κουπέ και Broughams (δίθυρα sedan). Όμορφα μοντέλα, αλλά όχι επιτυχημένα. Το 1933, παρουσιάστηκε ένα νέο Super Six με τη σειρά "Pacemaker", αλλά και αυτή η σειρά σημείωσε χαμηλές πωλήσεις.

Β' Παγκόσμιος Πόλεμος

Ο Χάντσον, επίσης, έπρεπε να συμμορφωθεί με εντολή της αμερικανικής κυβέρνησης: η παραγωγή αυτοκινήτων ανεστάλη από το 1942 έως το 1945 για να ανοίξει ο δρόμος για την κατασκευή πολεμικού υλικού. Το εργοστάσιο παρήγαγε, μεταξύ άλλων, εξαρτήματα αεροσκαφών, κινητήρες θαλάσσης και αντιαεροπορικά πυροβόλα. Ο κινητήρας «Invader» του Χάντσον τοποθετήθηκε σε πολλά αποβατικά σκάφη που αναπτύχθηκαν κατά την εισβολή στη Νορμανδία την Ημέρα-Νορμανδία.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η παραγωγή αυτοκινήτων επανεκκινήθηκε. Το 1948, η εταιρεία λάνσαρε τα αμαξώματα με «κατέβασμα». Ο όρος «κατέβασμα» αναφέρεται στην τοποθέτηση του χώρου επιβατών μέσα στη δομή του πλαισίου. Οι επιβάτες «πατούσαν» σε ένα πάτωμα που περιβαλλόταν από το πλαίσιο του αυτοκινήτου. Το αποτέλεσμα δεν ήταν μόνο ένα ασφαλέστερο αυτοκίνητο και μεγαλύτερη άνεση επιβατών, αλλά και, λόγω του χαμηλότερου κέντρου βάρους, ένα εξαιρετικά ευέλικτο όχημα. Εκείνη την εποχή, σχεδόν όλοι οι κατασκευαστές αυτοκινήτων άρχισαν να χρησιμοποιούν αυτό το σύστημα για την ανάπτυξη αυτοκινήτων. Η αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία θα χρησιμοποιούσε αυτόν τον τύπο αμαξώματος μέχρι το έτος μοντέλου 1954.

Το 1954, η Hudson συγχωνεύτηκε με την Nash-Kelvinator Corporation και έτσι έγινε μέρος της American Motors. Το εργοστάσιο της Hudson στο Ντιτρόιτ μετατράπηκε σε γραμμή παραγωγής για στρατιωτικούς σκοπούς. Κατά τη διάρκεια των τριών τελευταίων ετών παραγωγής της Hudson, η κατασκευή γινόταν στην Κενόσα του Ουισκόνσιν.

Την επόμενη χρονιά, τόσο τα παλαιότερα μοντέλα Hudson όσο και τα μοντέλα Nash κατασκευάστηκαν σε κοινό πλαίσιο, χρησιμοποιώντας σχέδια αμαξώματος των Pininfarina, Edmund Anderson και Frank Spring. Οι αντιπρόσωποι της Hudson πουλούσαν επίσης μοντέλα Rambler και Metropolitan με την επωνυμία Hudson. Όταν πωλούνταν από τους αντιπροσώπους της Hudson, και τα δύο μοντέλα ήταν αναγνωρίσιμα ως Hudson από τα εμβλήματα στη μάσκα, το καπό και την κόρνα. Τα Hudson Ramblers έλαβαν επίσης ένα σύμβολο "H" στο καπάκι του ρεζερβουάρ και, το 1956, και στα καλύμματα των τροχών. Από το 1957, τα Rambler και Metropolitan κατασκευάζονταν με τα δικά τους εμπορικά σήματα, και τα εμβλήματα Hudson και Nash εξαφανίστηκαν.